Klimtraining in de omgeving van Francorchamps (2015-05-15)

Na 3 maanden training is kilometers rijden geen probleem meer, klimmen daarentegen wel nog.  En dat klimmen moet ik natuurlijk wel kunnen om die Stelvio op te geraken.  Ik moest daar dus dringend iets aan gaan doen.  Ik regelde opvang voor mijn kinderen en ik had een dag de tijd om in de omgeving van Stavelot te gaan fietsen.  Voor mijn route ben ik vertrokken van de Fleche de Wallonie vertrokken (die zou daar de dag nadien gereden worden) maar ik heb die wel wat ingekort.

Tegen 10u30 was ik daar ter plaatse, klaar om te vertrekken.  Het was 10° maar mistig en ijskoud.  Gelukkig had ik een jasje en extra muts mee, die tijdens de eerste kilometers toch echt wel nodig bleken.  Mijn parcours begon met een afdaling, klinkt gemakkelijk maar dit is natuurlijk niet ideaal als opwarming van de spieren, volgende keer moet ik daar rekening mee houden.  Na 5 km kwam ik aan de eerste klim : Le Rosier-Est in Ruy (4,5 km lang, gemiddeld stijgingspercentage 5,7%, maximum 12%, 255 hoogtemeters).  Het begin was moeilijk, heel moeilijk.  Dat beloofde niet veel goeds maar eenmaal na 2 scherpe bochten begon ik er in te komen.  Elke electriciteitspaal onderweg werd mijn volgende doel.   Na een groot halfuur fietsen geraakte ik boven.

Daarna volgde een afdaling naar La Gleize.  Hier en daar had ik een prachtig zicht over de vallei.  Gelukkig was het ondertussen ook al wat warmer.  Bij het plannen van mijn route had ik daar een klein baantje gevonden om een stuk grotere baan te vermijden.  Dat had ik beter niet gedaan.  Dat baantje heb ik niet gevonden en ben dan ergens verkeerd gereden.  Een mooie baan die afdaalde en de gps gaf weer de de richting aan naar de oorspronkelijke route dus ik dacht dat het wel goed kwam.  Tot ik dus beneden stond aan het einde van de baan en de gps me langs een pad (als je dat al een pas kunt noemen) naar boven stuurde.  Dat was een MTB route maar die eigenlijk enkel in de omgekeerde richting doenbaar is (dus als afdaling).  Ik zag het ook niet zitten om rechtsomkeer te maken en langs de baan terug naar boven te rijden.  Dan maar te voet.  Een pad dat absoluut niet effen lag, stijgingspercentage regelmatig rond de 20% en dat een kilometer lang.  Ik ben verschillende MTB-ers tegengekomen die zich waarschijnlijk afvroegen wat ik daar in godsnaam deed. Eenmaal boven moest ik dat baantje nog een stuk volgen tijdens een afdaling.  Hier en daar kon ik toch wat op de fiets zitten maar andere stukken was het toch weer wandelen geblazen.  Mijn fiets mag dan wel een MTB zijn maar mijn MTB banden lagen jammergenoeg thuis….

Eindelijk kwam ik dan op de grote baan richting Coo.  Daar was het tijd om even te rusten en te eten, met zicht op de watervallen natuurlijk.

 

Daarna ging het lichtjes stijgend richting Trois-Ponts waar de volgende klim op me wachtte : de Côte de Saint-Jacques (4,7km, gemiddeld 5%, maximum 6,5%, 200 hoogtemeters).  Vol goede moed begon ik er aan maar na 1km ging het opeens niet meer, mijn rechterbeen trilde constant.  En terwijl ik daar afzag tijdens het klimmen werd ik verdorie voorbij gestoken door ene die zonder handen aan het stuur (hij was aan het eten) me voorbij stak.  Toen ging het helemaal niet meer.  Ik vond een bankje en besloot te stoppen en even te rusten.  Tijdens die rust heb ik me echt moeten oppeppen om weer door te gaan.  Ik stelde me als doel om verder te fietsen tot een baantje waar ik eventueel weer naar Trois-Ponts kon afzakken.  Eenmaal daar aangekomen zag ik het baantje dat de naam baan echt niet waard was.  De route die ik normaal voorzien had zag er toen doenbaar uit en dus ben ik maar doorgegaan tot boven (weer van paal tot paal).  Mentaal deed dit deugd maar mijn rechterbeen vond dat precies toch niet zo goed, maar ik kon gelukkig verder blijven fietsen.  Tijdens de afdaling naar Grand-Halleux kon ik dan rusten.

Vanuit Grand-Halleux moest ik normaal terug gaan klimmen maar ik zag dit echt niet meer zitten.  Ik had sowieso nog een klim te doen van Stavelot naar Francorchamps om terug aan het startpunt te geraken.  Ik ben dan langs de grote baan terug naar Trois-Ponts gereden om daar dan de RAVeL 45 naar Stavelot te nemen.  Dat is een oude spoorwegroute die nu fietspad is.  Een prachtige route die toch ook de hele tijd lichtjes stijgt (2%).

In Stavelot moest ik normaal de Haute Levée (3,5 km, gemiddeld 5,6%, maximum 12%) oprijden maar mijn rechterbeen was nog steeds niet 100% en mentaal zat ik er toch ook door.  Ik had als alternatief wel gezien dat er een andere spoorwegroute (de RAVeL 44a) naar Francorchamps ging.  Die route was ook zoals de andere lichtjes stijgend.  Het was er rustig fietsen en genieten van de stilte.  Tot ik Francorchamps naderde…. want daar reed ik een hele tijd naast het Circuit van Spa-Francorchamps.

Uiteindelijk bereikte ik rond 16u het eindpunt van een 58km lange rit.  Ik was 4,5u onderweg geweest waarvan 3,5u op de fiets (rest was de klim te voet naar boven en rusten).

Het was zwaar geweest maar als ik er nu op terug kijk, denk ik dat er 3 dingen zijn die me de das omgedaan hebben :

  • een parcours uitstippelen waar niet echt opwarming voorzien was
  • het verkeerd rijden en die zware klim te voet naar boven
  • het feit dat ik alleen op stap was en er niemand bij me was om me op te peppen tijdens de moeilijke momenten (maar ja, de Stelvio zal ik uiteindelijk ook alleen moeten doen want we rijden allemaal op ons eigen tempo)

Nog exact 4 weken tot de Stelvio.  Er is nog werk aan de winkel maar ik blijf ervoor gaan.

Isabelle

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *