Etixx Classic

 

De start, 2 ambassadeurs ontsnappen al, ze rijden weg als bezetenen.

We kunnen ze nog onderscheppen en dwingen ze te stoppen voor een groepsfoto.

Er wordt hard gereden, we lijken gehypnotiseerd in een groep.

Ik geraak achterop door hindernissen, iedereen rijdt door, niemand kijkt nog achterom.

Er passeert een wagen, maakt een grote stofwolk, ik zie niets meer…

Alles is weg, iedereen is weg…

Het harde leven is terug, geen fabels, geen dromen, in de steek gelaten !

Dit zijn echt momenten, dat je zou zeggen , foert!, ik geef het op.

Einde verhaal…

Gelukkig, m’n buurman is er nog !

 

Ik zou ook een engel willen zijn, die de groep samen kan houden.

Maar daar ben ik niet sterk genoeg voor, jammer.

Ik verbeter wel, maar de andere ook…

Wat miste ik “ vadertje ambassadeur “ !

 

Thierry

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *