BEDANKINGEN & BEDENKINGEN

 

BEDANKINGEN

Wacht eens eventjes…

Laat me de film van de laatste 6 maanden terugspoelen.

Bij dit snel terugspoelen, valt mij vooral de “ engelen” op.

Diegene die op kop gingen rijden om de zwaksten uit de wind te rijden.

In het bijzonder was dit “vadertje ambassadeur” Peter, onze schaapsherder.

 

Een voorbeeld  ex-ambassadeur! Hij reed zelfs terug om achtergeblevenen op

te vissen en terug te brengen. Bedankt Peter.

Verder denk ik aan Pieterjan en Werner, voor mij “ de schoolmeester”,

de coach op de weg. Hij was in feite een beetje te streng voor mij.

Ik mocht nooit babbelen, vooral niet als er vrouwen bij waren.

Dat vreet aan m’n energie wist hij te zeggen.

“je kan dan gemakkelijk een paar kilometers rapper rijden “ zei hij dan.

Hij had eerlijk gezegd, wel een beetje gelijk.

En dan denk ik aan de andere voorbeeld ex-ambassadrices;

Kathleen, Fabienne en Hilde, die niet alleen de engelen rol op zich namen,

maar ook diegene die bij ritten de gelederen sloten van de groep,

en zodoende de zwaksten opvingen.

Hilde speelde die rol op een zodanige manier,

in de laatste trainingsrit in  Houffalize,

dat onze trainingscoach Jeroen de gelegenheid kreeg,

om iedereen persoonlijk aan te moedigen en nog een laatste hint of tip mee te geven.

Wat anders niet evident zou zijn geweest.

Heel hartelijk bedankt allemaal. Jullie zijn toffe mensen, merci!

Ik denk ook aan de Chevaliers Guy, Werner en Rik voor de goede begeleiding.

Verder bedankt ik ook al diegene die mij hebben vergezeld,

gesteund en meegereden tijdens al die ritten. Denk maar aan;

Steven, Andy, Timmy onze seingever, Charlotte,

Elien ’onze Miss Flandrienne’, Mohammed, Yousef, Guy W. ex-ambassadeur, Rik, Patrick, Willy, Joris, Lieven,

Jan, Sven, ex-ambassadeur Luc en Luc, Guy, Eddy, Sven, Dirk, Tom

en m’n overbuur Jean-Yves.

Ik bedank ook Charlotte en John die me veilig aan de start brachten voor

de ritten aan de Mont Ventoux. En Mohamed en Yousef, die m’n ros ter plaatse brachten.

Bedankt ook in het bijzonder Guy, Pieterjan en Elien voor de leuke en

gezellige bevoorradingen, die de ritten een extra kleur gaven.

Verdorie, ik hoop dat ik niemand vergeten ben. Sorry!

Kristel ?

Neen, ik ben Kristel niet vergeten, ze komt nu aan de beurt.

Ze wordt in het bijzonder in de bloemetjes gezet!

Ziehier m’n verhaal…

In den beginne was Kristel iets zwakker dan ik.

Ik kreeg op die manier de kans, de gelegenheid om ook eens

op te treden als een engel. Ik bleef bij haar en probeerde haar

uit de wind te rijden. Ze werd zodanig sterker, dat ze gerust

van mij kon weg rijden op de klim van de Mont Ventoux.

Maar neen, ze bleef bij mij. De rollen waren nu omgekeerd.

Is dit niet mooi ! En gelukkig, want ik had haar echt nodig.

Zij gaf me moed en steun.

Hartelijk dank Kristel, je bent meer dan een ambassadrice waardig!

M’n fietske mag ik ook niet vergeten.

Deze heeft me nooit in de steek gelaten. Of ja, één keer,

Maar dat kwam uit liefdes verdriet door die lelijke plant ( zie één van de vorige verhalen)

Nee, zulle, ik ben nog niet rond.

Ik bedank Jeroen, onze trainingscoach, voor de uitmuntende

Professionele begeleiding. Hij was er altijd wanneer we hem nodig hadden.

Zonder hem was deze uitdaging niet mogelijk geweest.

Ook nog dank aan de Volvo-organisatie, die ons de kans gegeven heeft,

om deze bijzondere uitdaging te mogen aangaan.

Tot slot wil ik zeggen, dat ik heel wat toffe mensen heb leren kennen,

nieuwe vrienden. Ik ben ervan overtuigd, dat m’n fietsgroepje,

zal groeien na deze bijzondere belevenissen.

Pas op! Iedereen is altijd welkom!

Ik kijk uit naar de volgende ritten en uitdagingen.

 

Ps. Er was er ondertussen al eentje, zalig!

 

 

BEDENKINGEN

 

Dit wordt het moeilijkste…

Het is niet gemakkelijk om dit neer te schrijven.

Ik wil hiermee niemand kwetsen,

 Maar wil toch langs deze weg, mijn mening over sommige dingen kwijt.

 

Met een terug blik over de voorbije maanden,

kwam ik tot een aantal vaststellingen, opmerkingen en conclusies.

 

Bekijken we nu even het einde van de film eens.

Is het jullie niet opgevallen, dat er bij de aankomst, boven op de top,

behalve de fotograaf Eric en Frederik onze cameraman, niemand meer

was om ons toe te juichen?

Een terugblik naar de vorige edities, leert ons, dat dit inderdaad,

 heel anders was.

Dit had voor ons ( Kristel,Charlotte,Ben,Tom, Christophe en ik) nog een

grotere kick gegeven, alhoewel op het moment zelf,

dat helemaal niet in m’n gedachte was opgekomen.

We zijn blijkbaar ook de enige, die aan de top zijn gefotografeerd

( althans volgens de fotoreeks van Eric)

Hoe komt dit allemaal denk je?

Ik denk dat de oorzaak te vinden is aan de grote verscheidenheid van de groep.

Er waren te grote verschillen in kunnen.

De éne kon met moeite fietsen, de andere was een expert.

En dit is, omdat sommige niet voldeden aan de criteria om ambassadeur te worden.

O.a. weinig of geen beweging hebben, niet eerder gesport hebben of er geruime tijd mee gestopt zijn.

Er is daar bij de selectie van afgeweken, met goede bedoeling uiteraard,

maar misschien omdat er te weinig kandidaten waren?

De gevolgen waren, dat er in de groep enorme tijdsverschillen ontstaan waren,

tussen de eerste en de laatste op de top.

 

En dan betreft de groep… de groep ambassadeurs…

Sorry, maar er was geen groepsverband, geen groepssfeer.

En dit hadden we nochtans volledig in eigen handen!

Er werd in feite van ons méér verwacht, dan alleen maar die uitdaging aan

te gaan door de Mont Ventoux te beklimmen.

Elkaar helpen, andere motiveren, heb ik bij sommige gemist.

Er zijn ambassadeurs die ik nooit of zo goed als nooit gezien heb.

We hebben nooit allemaal samen gereden.

Er is naar mijn weten geen enkele foto waarop we allemaal staan.

We hadden zelf op’ dé dag’ niet allemaal onze tenue aan.

We hadden hier beter moeten weten.

En er was niemand, behalve ik, die z’n ervaring gedeeld heeft

 in de blog van ambassadeurs.

Dit vind ik allemaal jammer. Zeker een gemis!

 

Maar, één ding weet ik zeker.

Ik heb me rot geamuseerd het laatste half jaar!

Ik vond het een bijzondere periode, samen met de vrienden

die ik heb mogen leren kennen.

Ik verlang naar nog en meer!

En… ik zal iedereen meetrekken in die gezondere levensstijl!

 

 

Thierry

Een gedachte over “BEDANKINGEN & BEDENKINGEN

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *