BEDANKINGEN & BEDENKINGEN

 

BEDANKINGEN

Wacht eens eventjes…

Laat me de film van de laatste 6 maanden terugspoelen.

Bij dit snel terugspoelen, valt mij vooral de “ engelen” op.

Diegene die op kop gingen rijden om de zwaksten uit de wind te rijden.

In het bijzonder was dit “vadertje ambassadeur” Peter, onze schaapsherder.

 

Een voorbeeld  ex-ambassadeur! Hij reed zelfs terug om achtergeblevenen op

te vissen en terug te brengen. Bedankt Peter.

Verder denk ik aan Pieterjan en Werner, voor mij “ de schoolmeester”,

de coach op de weg. Hij was in feite een beetje te streng voor mij.

Ik mocht nooit babbelen, vooral niet als er vrouwen bij waren.

Dat vreet aan m’n energie wist hij te zeggen.

“je kan dan gemakkelijk een paar kilometers rapper rijden “ zei hij dan.

Hij had eerlijk gezegd, wel een beetje gelijk.

En dan denk ik aan de andere voorbeeld ex-ambassadrices;

Kathleen, Fabienne en Hilde, die niet alleen de engelen rol op zich namen,

maar ook diegene die bij ritten de gelederen sloten van de groep,

en zodoende de zwaksten opvingen.

Hilde speelde die rol op een zodanige manier,

in de laatste trainingsrit in  Houffalize,

dat onze trainingscoach Jeroen de gelegenheid kreeg,

om iedereen persoonlijk aan te moedigen en nog een laatste hint of tip mee te geven.

Wat anders niet evident zou zijn geweest.

Heel hartelijk bedankt allemaal. Jullie zijn toffe mensen, merci!

Ik denk ook aan de Chevaliers Guy, Werner en Rik voor de goede begeleiding.

Verder bedankt ik ook al diegene die mij hebben vergezeld,

gesteund en meegereden tijdens al die ritten. Denk maar aan;

Steven, Andy, Timmy onze seingever, Charlotte,

Elien ’onze Miss Flandrienne’, Mohammed, Yousef, Guy W. ex-ambassadeur, Rik, Patrick, Willy, Joris, Lieven,

Jan, Sven, ex-ambassadeur Luc en Luc, Guy, Eddy, Sven, Dirk, Tom

en m’n overbuur Jean-Yves.

Ik bedank ook Charlotte en John die me veilig aan de start brachten voor

de ritten aan de Mont Ventoux. En Mohamed en Yousef, die m’n ros ter plaatse brachten.

Bedankt ook in het bijzonder Guy, Pieterjan en Elien voor de leuke en

gezellige bevoorradingen, die de ritten een extra kleur gaven.

Verdorie, ik hoop dat ik niemand vergeten ben. Sorry!

Kristel ?

Neen, ik ben Kristel niet vergeten, ze komt nu aan de beurt.

Ze wordt in het bijzonder in de bloemetjes gezet!

Ziehier m’n verhaal…

In den beginne was Kristel iets zwakker dan ik.

Ik kreeg op die manier de kans, de gelegenheid om ook eens

op te treden als een engel. Ik bleef bij haar en probeerde haar

uit de wind te rijden. Ze werd zodanig sterker, dat ze gerust

van mij kon weg rijden op de klim van de Mont Ventoux.

Maar neen, ze bleef bij mij. De rollen waren nu omgekeerd.

Is dit niet mooi ! En gelukkig, want ik had haar echt nodig.

Zij gaf me moed en steun.

Hartelijk dank Kristel, je bent meer dan een ambassadrice waardig!

M’n fietske mag ik ook niet vergeten.

Deze heeft me nooit in de steek gelaten. Of ja, één keer,

Maar dat kwam uit liefdes verdriet door die lelijke plant ( zie één van de vorige verhalen)

Nee, zulle, ik ben nog niet rond.

Ik bedank Jeroen, onze trainingscoach, voor de uitmuntende

Professionele begeleiding. Hij was er altijd wanneer we hem nodig hadden.

Zonder hem was deze uitdaging niet mogelijk geweest.

Ook nog dank aan de Volvo-organisatie, die ons de kans gegeven heeft,

om deze bijzondere uitdaging te mogen aangaan.

Tot slot wil ik zeggen, dat ik heel wat toffe mensen heb leren kennen,

nieuwe vrienden. Ik ben ervan overtuigd, dat m’n fietsgroepje,

zal groeien na deze bijzondere belevenissen.

Pas op! Iedereen is altijd welkom!

Ik kijk uit naar de volgende ritten en uitdagingen.

 

Ps. Er was er ondertussen al eentje, zalig!

 

 

BEDENKINGEN

 

Dit wordt het moeilijkste…

Het is niet gemakkelijk om dit neer te schrijven.

Ik wil hiermee niemand kwetsen,

 Maar wil toch langs deze weg, mijn mening over sommige dingen kwijt.

 

Met een terug blik over de voorbije maanden,

kwam ik tot een aantal vaststellingen, opmerkingen en conclusies.

 

Bekijken we nu even het einde van de film eens.

Is het jullie niet opgevallen, dat er bij de aankomst, boven op de top,

behalve de fotograaf Eric en Frederik onze cameraman, niemand meer

was om ons toe te juichen?

Een terugblik naar de vorige edities, leert ons, dat dit inderdaad,

 heel anders was.

Dit had voor ons ( Kristel,Charlotte,Ben,Tom, Christophe en ik) nog een

grotere kick gegeven, alhoewel op het moment zelf,

dat helemaal niet in m’n gedachte was opgekomen.

We zijn blijkbaar ook de enige, die aan de top zijn gefotografeerd

( althans volgens de fotoreeks van Eric)

Hoe komt dit allemaal denk je?

Ik denk dat de oorzaak te vinden is aan de grote verscheidenheid van de groep.

Er waren te grote verschillen in kunnen.

De éne kon met moeite fietsen, de andere was een expert.

En dit is, omdat sommige niet voldeden aan de criteria om ambassadeur te worden.

O.a. weinig of geen beweging hebben, niet eerder gesport hebben of er geruime tijd mee gestopt zijn.

Er is daar bij de selectie van afgeweken, met goede bedoeling uiteraard,

maar misschien omdat er te weinig kandidaten waren?

De gevolgen waren, dat er in de groep enorme tijdsverschillen ontstaan waren,

tussen de eerste en de laatste op de top.

 

En dan betreft de groep… de groep ambassadeurs…

Sorry, maar er was geen groepsverband, geen groepssfeer.

En dit hadden we nochtans volledig in eigen handen!

Er werd in feite van ons méér verwacht, dan alleen maar die uitdaging aan

te gaan door de Mont Ventoux te beklimmen.

Elkaar helpen, andere motiveren, heb ik bij sommige gemist.

Er zijn ambassadeurs die ik nooit of zo goed als nooit gezien heb.

We hebben nooit allemaal samen gereden.

Er is naar mijn weten geen enkele foto waarop we allemaal staan.

We hadden zelf op’ dé dag’ niet allemaal onze tenue aan.

We hadden hier beter moeten weten.

En er was niemand, behalve ik, die z’n ervaring gedeeld heeft

 in de blog van ambassadeurs.

Dit vind ik allemaal jammer. Zeker een gemis!

 

Maar, één ding weet ik zeker.

Ik heb me rot geamuseerd het laatste half jaar!

Ik vond het een bijzondere periode, samen met de vrienden

die ik heb mogen leren kennen.

Ik verlang naar nog en meer!

En… ik zal iedereen meetrekken in die gezondere levensstijl!

 

 

Thierry

ACHTER DE SCHERMEN

 

Hadden jullie in den beginne ook niet gedacht;

Cockske zal dat nooit kunnen!

Awel, ik eerlijk gezegd, ik dacht dat ook.

Ik, die vroeger, kost wat kost, elke helling vermeed,

wordt er nu door aangetrokken.

Ik slaag er zelfs in elke helling tot boven te beklimmen,

en bovendien nog voldoende energie over te hebben,

om te genieten van de prachtige omgeving en uitzichten,

die ons Vlaanderen, de Ardennen en uiteraard andere streken

ons te bieden heeft.

Ik hoor het m’n schoonvader jaren geleden nog zeggen;

“ Ik was al lang boven op de Molenberg. Jij kwam uiteindelijk te voet boven,

 hing dan diep hijgend over uw stuur. Ik dacht dat je ging sterven!”

Er was dus geen sprake van genieten!

Nu heb ik een conditie gekregen, waarvan ik vroeger nooit had durven dromen.

Nu kan ik volop genieten van een fiets-rit, waar dan ook.

 

En nu komt de ultieme vraag.

 Heb je hiervoor je Bourgondisch leven moeten laten vallen?

Hoe ben je daarin geslaagd?

Ik heb die vraag onlangs aan m’n vrouw gesteld.

Het antwoord, was er snel.

“ ‘k heb daar helemaal niets van gemerkt!”

De realiteit is, dat ik nog alcohol dronk maar in mindere mate.

Ik ging dus zelden meer dan twee biertjes drinken,

waar ik vroeger daar snel overging. Ook m’n eten heb ik beperkt.

Het kwam erop neer dat ik steeds, bewust at. Niet te veel,

alles met mate. Ik at wel nog bijna alles.

 “Je eten zou je laten, maar het drinken niet” zei m’n vrouw dikwijls.

Ik ging er soms van uit, door een paar calorieën minder te eten,

een extra pintje mogelijk werd, niet ?

M’n vrouw was daarin keihard;

“Als je wil vermageren, laat dan maar meteen al uw bier”.

Veel te drastisch, alles met mate zei ik altijd en met maten!

Zo zie je maar, het Bourgondische, ging niet zomaar verloren.

Ik probeerde toch in de week van de alcohol af te blijven,

maar als ik bezoek kreeg, maakte ik daar dan wel een uitzondering in.

Het probleem was, dat ik soms veel bezoek kreeg.

Een ding is een feit. Drink zeker de dag voor uw rit of training niet,

want dat, moet je bekopen. Ik heb het aan de lijve ondervonden.

Ik heb dit dus tijdens m’n training maar één keer gedaan.

Ik had voor de trainingsperiode de gewoonte wekelijks naar m’n ouders te fietsen.

Maar dit was telkens een Bourgondisch rit.

30 km heen, een 2tal Karmeliet’s binnen, een babbel en terug.

Ik heb dit tijdens m’n training ook eens geprobeerd.

Maar daar ben ik dan toch van terug gekomen.

Het gaan, was uiteraard een goede training.

Maar in het weer keren, kreeg ik m’n hartslag niet meer naar beneden.

Ik moest zodanig traag gaan rijden, dat ik evengoed te voet kon gaan.

En dan nog, was m’n hartslag te hoog.

 

Dan nog iets betreffende  het vermageren.

Zoals ik hierboven reeds heb vermeld, lette ik wel op m’n voeding.

Maar ik ging, nu ook weer niet alles laten.

Een paar jaar terug, woog ik op een gegeven moment 88 Kg.

Er waren al mensen in m’n omgeving die me zeiden:

“ stop maar met vermageren, want je begint er een oude lelijke vent uit te zien.

’t Ja , je vermagert jammer genoeg eerst, op plekken waar het niet direct nodig is.

M’n principe hierin is de volgende. Ik wil er nog altijd dezelfde uitzien.

Ik wil dat de mensen me herkennen als;

“ Ha, Thierry, maar wat ziet jij er goed uit”

dan “ Is dat Thierry, man, man, man, wat is die vermagerd,

je herkent hem bijna niet”. Begrijp je wat ik bedoel.

Ik heb dit dus bewust afgeremd.

En !  Ik ben toch boven geraakt !

 

Maar… één belangrijk ding !

IK heb me gehouden aan de training!

Die heb ik perfect gevolgd. En het was niet altijd gemakkelijk.

En ik werd die week-training op het einde beu.

Vooral al, door dat ik het alleen moest doen.

 Het was een persoonlijke begeleiding. Bij iedereen is die dus verschillend.

In het weekend met vrienden en collega’s fietsen, was de max,

 en telkens een test, van de vorderingen die je tijdens je training

 in de week maakte.

Je houdt het niet voor mogelijk, hoe de conditie verbeterde naar mate

je vorderde in die training.

Die training is essentieel!

 

 

Tips voor een Bourgondisch type zoals ik

Wat hebben we nu geleerd :

Laat een fietstest uitvoeren, zodat je uw hartzones kent.

Volgt een trainingsplan, liefst onder professionele begeleiding.

Volgt die strikt volgens planning

Drinken mag, maar met mate.

Drink nooit de dag voor training of ritten!

Let op uw eet gewoontes, zodat u wat afvalt.

Vermageren is dus noodzakelijk.

Maar u hoeft daar echt niet in te overdrijven.

Er volgt nog een leven nadien!

Thierry

MONT VENTOUX THRILLER (2)

 

9H02

Het startschot, wordt gegeven door Eddy Merckx

We worden bevrijd uit ons onderbewust zijn.

Oeshe, het is zover!

Onze wielen komen traag in beweging, we zijn vertrokken,

oprukken, de reus gaan verslaan.

Dit durfde ik niet luid te zeggen of maar aan te denken.

Ik was bang. Maar de zenuwen trokken wel weg.

Geleidelijk begon de klim zwaarder en zwaarder te worden.

We werden opgeslorpt door een bos.

Pas daar begon het klimmen menens te worden.

Hellingspercentages van 8 tot 9 naar 10%.

Het probleem was, dat het niet ophield.

Lage rechte banen en achter elke bocht, geen recuperatie

mogelijk, weer zo steil klimmen. Het was 28°C.

Het zweet stroomt me af.

Eventjes stoppen met trappen was uit den boze, zelf geen seconde,

want dan viel je stil, bijna achteruit, kans op vallen.

Charlotte, Kristel, Tom en Christophe waren in m’n buurt,

Ondersteund door Jeroen, onze trainingscoach.

Uiteindelijk kwamen we aan de bevoorrading, halfweg.

Yes! Dit gaf toch een beetje moed. Een zwaar stuk, was toch al

achter de rug. Tijd voor een pauze en een foto.

We laden onze batterijen op door ons te vullen met koolhydraten en

het vullen van onze bidons.

Nu is het tweede gedeelte aan de beurt.

We zijn de reus aan het bestrijden, hij moet achteruit.

Het is verschrikkelijk lastig, maar langs de andere kant zalig,

want we winnen terrein.

Toen, kreeg ik een probleem, de reus slaat terug…,

die me bijna de moed deed verliezen.

Door die bijzonder steile hellingen begon m’n hart te hoog te slaan.

Hoger dan het overslagpunt. Te lang daar boven blijven, betekent verzuring

van de spieren en dan is het afgelopen met fietsen.

Dus was stoppen, de enige oplossing om m’n hartslag te doen dalen.

Maar bij het terug aanzetten-weet dat dit gebeurde op de steilste hellingen-

geraakte ik moeilijk in beweging en niet ingeklikt in de pedalen.

Door de paniek reactie en door me te ergeren, steeg m’n hartslag weer

Onmiddellijk, stoppen en herbeginnen, een sneeuwbal effect.

Je moet dit alles in één beweging kunnen doen, of je mag het vergeten.

De moed zakte in m’n schoenen, ik dacht aan opgeven…

Maar Kristel was in de buurt en wist me te kalmeren en te helpen.

Met een paar truckjes die ze me leerde, lukte het uiteindelijk wel.

Enorm bedankt Kristel, jij bent voor mij dé ‘ Engel ‘, de reddende engel.

Ik kreeg de techniek onder de knie en we konden geleidelijk verder oprukken.

Eens uit het bos gekomen, zag ik die reus weer dreigend naar me kijken.

We kwamen aan Chalet Reynard, een skistation. Nog 6km te gaan.

De reus was dus een groot stuk terug gedreven, maar gaf zich

niet gewonnen. Ik kreeg namelijk in die laatste kilometer kramp

in m’n rechter been, van kuit tot in m’n heup.

Door m’n benen wat los te schudden, ging de pijn weg, gelukkig maar.

De reus moest plooien.

Nog een paar keer voelde ik die krampen, maar uiteindelijk ging het weg.

Nu nog een laatste steile helling, die zag er bijzonder zwaar uit,

Onmogelijk te overbruggen leek het. 9,9%.

 

Alé Cockske, nu toch niet opgeven zeker!

Gesteund door Kristel, zijn we op karakter naar boven geklommen.

En yes, het lukte, zelfs met een lagere hartslag!

Nu nog voorbij een bocht…

Wat heb je hier een prachtig uitzicht, het is net of je boven komt

op een tropisch strand.

Nog een honderd meter, dit leek van zelf te gaan,

Je hebt plots enorm veel energie, het euforisch gevoel!

De reus is verslagen! Yes!

Wat was dit een zalig gevoel, na 6 maanden training eindelijk

ons doel bereikt! Hoera, I did it! We did it!

Nu nog pronken op de foto met de fiets in de lucht.

Dit ging gepaard met een enorme oerkreet van geluk!

Wat was dit genieten.

 

Nu rest nog de afdaling, de triomftocht.

Dit gaf een kick, slingerend naar beneden.

 

Het is voorbij, het doel is bereikt.

Ik ben erg trots op mezelf.

Ik ben Kristel heel erg dankbaar. Ze was m’n ‘mental Coach’ onderweg.

Zonder haar had ik misschien opgegeven.

Ik bedank langs deze weg nog eens de volvo organisatie,

dat ik deze bijzondere uitdaging heb kunnen aangaan.

Merci!

Op naar de volgende rit en de volgende uitdagingen.

 

Thierry

 

Ps: Beste trouwe lezers, er volgen binnenkort nog 2 verhalen, nl;

            “Achter de schermen” en “ Bedankingen en bedenkingen”

MONT VENTOUX THRILLER (1)

 

Zaterdag 17 juni,

D-day…

2H30

Ik word plots wakker.

Mijn brein begint te werken.

Mijn hartslag gaat de hoogte in.

Ik ben al weer bezig, met wat komen zal.

De zenuwen komen op, niet te doen.

Man, man, man, het is bijna zo ver.

Ik word bang, denk aan alle slechtste scenario’s;

opgeven, hartstilstand, schrik bij afdalen,

begeven van de remmen, uit de bocht vliegen.

Dit kom allemaal op, speelt in m’n hoofd.

Verdoeme Cockske toch, bedwing u, kalmeer toch eens!

De zenuwen verminderen.

Waar ben ik toch aan begonnen, is er geen weg terug?

Ik probeer de slaap op nieuw te vatten… het lukt niet.

En zo ging dit door tot de ochtend.

De eerste vereiste om goed aan de start te komen,

is een goede nacht rust. Deze is dus al verloren, dood moe.

6H00

Opstaan.

De zenuwen zijn nu toch wat minder.

Een ½ liter koelhydraten drankje binnen en me vlug wassen.

Fiets uitrusting verzamelen.

6H30

Ontbijt

Ik voel me, alsof ik voor een zwaar mondeling examen sta.

En nu, eten, eten en eten. Frans brood, met veel honig en confituur.

Een koolhydraten rijk ontbijt dus.

Het gaat zo moeilijk binnen met al die stress, maar het moet!

 

7H30

Op weg naar de startplaats.

 Er wordt heel weinig gezegd onderweg.

We zijn ons mentaal aan het voorbereiden.

Man, man, man, ik zie die dreigende reus door het autoraam.

M’n hart slaat weer over.

 

8H00

Klaar maken aan de parking, fietsen uit of van de auto.

Onze uitrusting aan; schoenen, helmen, gellekes en repen,

onze bidons, laatste fiets check.

Het lijk wel alsof we een gevechtsuitrusting aan het aandoen zijn.

En onze fiets is onze ros. Echt waar, zo voelde ik het aan.

Erg hé!

We vertrekken naar de startplaats.

IK voelde me alsof we een strijd moeten aangaan

op weg naar het slagveld, op weg naar de reus.

Wat heb ik een slecht voorgevoel.

 

Aan de startplaats,

We krijgen een rode anjer, welke we mogen meenemen

naar boven, en die we zullen afgeven aan het monument

van Tom Simpson, bijna aan de top.

Waar moet ik dat nu steken? achter m’n oor of in m’n drink-pul ?

Aan m’n stuur was de beste oplossing.

Nog rap een 5tal bekertjes energie drank binnen spelen,

En nu wachten, wachten voor het startschot.

Bezinnen, mentaal voorbereiden, hangend over het stuur,

of vooruit starend in het oneindige…

 

En dan is het zover.

De laatste week

 

Dinsdag 13 juni,

Vertrek naar Frankrijk.

Niet rechtstreeks naar de Mont-Ventoux, maar eerst naar Gresse en Vercors,

een ski oord. De natuur is daar bijzonder mooi!

Nu begrijp ik waarom “Vadertje ambassadeur” Peter

daar al 20 jaar naar toe trekt.

 

Woensdag 14 juni,

s’ Morgens hebben we aldaar nog een ritje van 20 km gereden,

een klein testje, een goed gevoel. Ik denk dat ik klaar ben voor het grote werk.

Later zijn we definitief vertrokken naar onze eindbestemming, 300 km verder.

Hetgeen ik mij nog herinner van die reis, was de Mont Ventoux ,

die ik voor het eerst in de verte zag, een dreigende reus…

M’n hart sloeg een paar keer over.

Man, man, man, aan wat ben ik begonnen.

 

Donderdag 15 juni,

Het bezoek aan het Wijnkasteel …

Het was best leuk, een rondleiding, wijn proeven,

luisteren naar een stemmenimitator, maar de picknick was wel de max!

We werden in koppeltjes verdeeld en kregen een picknick mand mee.

Aangezien m’n metgezel afwezig was, kon ik er alleen aan beginnen.

En dit was niet spijtig.

Plots zag ik die dreiging weer, achter de haag, de reus daagt me uit!

 

Vrijdag 16 juni,

 

s’ Morgens was de laatste trainingsrit van 65 km

Een bergpas beklimmen met een laag stijgingspercentage.

Het was een goede test. Vele kilometer klimmen, langzaam omhoog,

slingerend langs de berg. Als je naar beneden keek zag je de weg in de diepte,

die je voordien gereden had. Wat werd het hoog. Ik kreeg hoogtevrees

en nam toch voldoende afstand t.o.v. de rand van de weg.

Maar wat een prachtig uitzicht. Schitterend!

 

S’ Avonds,

Op tijd gaan slapen.

Ik kan de slaap niet vatten.

De spanning is te snijden.

Uiteindelijk val ik in slaap…

De klok tikt…

 

Thierry

LAATSTE TRAININGSRIT

 

Zo, ook de laatste trainingsrit zit er op.

Nog een beetje in de Vlaamse  Ardennen gefietst.

Nog wat hoogtemeters, nog wat lange hellingen.

Het zit goed. En het is zoals Kristel zei: “ Het is wat het is”

Gedaan wat we kunnen, wat in onze mogelijkheden ligt.

 Met de conditie die we nu hebben, zou het toch moeten lukken.

Zo niet, kan niemand ons dan iets verwijten, want we hebben alles gedaan,

om in een zo goed mogelijk conditie te komen.

We hebben nauwkeurig elke training gevolgd.

En inderdaad de conditie is super!

Wij hebben een bijzondere begeleiding gehad.

Bedankt Jeroen !

Ik ben nog nooit in zo’n conditie geweest.

Ik heb nog nooit zo’n aantrekkingskracht gehad voor hellingen. Zot hé !

Zelf vandaag heb ik er op de terug weg naar huis, nog rap,

 de edelareberg er bij genomen, het lag toch op de weg naar huis…

Vroeger deed ik er alles aan, om hellingen te vermijden.

Ik heb nog nooit zo genoten van die prachtige uitzichten op al die hoogtes.

Ik heb weer meer vrienden bij.

De voorbereiding was echt leuk.

Maar… hoe dan ook, het werd tijd dat de trainingen achter de rug zijn.

In het weekend was het steeds zalig genieten op de fiets, met vrienden en collega’s.

Dit was telkens een test van de vooruitgang  die je maakte tijdens de week.

In de week werden de trainingen alleen gedaan.

Je kan dit in feite best maar alleen doen,

omdat de trainingsplanningen zo individueel zijn.

Maar naar mate de tijd vorderde, werd het steeds moeilijker, niet alleen fysisch maar

ook mentaal en het werk thuis blijft maar liggen, druk en spanningen hopen zich op.

Ik werd het op het einde, eerlijk gezegd een beetje beu.

Maar nu kijk ik uit naar die ultieme uitdaging.

Wat ga ik kunnen bereiken met “ mijn” uitmuntende conditie ?

Ik ben nieuwsgierig…

Ook een beetje zenuwachtig…

Thierry

Laatste trainingsrit Mont Ventoux

Houffalize,

9h00

Geen tijd meer voor startfoto…

We zijn al na een paar kilometer aan het klimmen.

Het weer valt mee, geen regen!

Maar nat werd ik in ieder geval wel,

Het zweet stroomt me af, over m’n ogen, op m’n bril.

Maar het gaat, we gaan vooruit. Iedereen gaat vooruit.

Mooi, met ons elven, de ene klim na de andere…

Acht ambassadeurs ondersteunt door 2 ex-ambassadeurs,

en Jeroen onze trainingsbegeleider.

Wat zijn we een enthousiast team!

Iedereen op z’n eigen tempo naar boven zwoegen

en aan de top telkens opgewacht worden door de rest van de groep.

We lachen, we zweten, hebben plezier en zien af met een glimlach,

zalig, in deze wondermooie prachtige natuur.

Jeroen geeft ons moed en instructies, stuurt ons bij

en geeft heel handige tips, o.a. om sneller te klimmen,

slimmer te klimmen, op een meer comfortabele manier.

Hartelijk bedankt Jeroen !

Het geeft ons enorme moed, hoop en wilskracht.

We zijn voorbereid , we zijn er klaar voor !

Laat maar komen die “Mont Ventoux” !

Thierry

3de Vlaamse Ardennen rit

Zo, De naamkaartjes zijn klaar!

Oei, hoezo… Had ik dit nog niet verteld ?

Wel, ik kreeg zo’n idee…

De beroepsrenners rijden tijdens hun koersen altijd met een nummer

aan hun zadelpen. Waarom zouden wij ambassadeurs dit niet ook doen,

maar dan een naamplaatje in plaats van een nummer.

Dit is het resultaat.

Leuk hé !

En zo waren we opnieuw aan de 3de Vlaamse Ardennen rit begonnen.

We hadden geluk, want we konden droog starten, een onweer was net gepasseerd.

Op die manier was de omgeving voldoende afgekoeld, zalig fietsen.

Met 4 ambassadeurs waren we gestart,

 ook oud-ambassadeur Luc en  Werner,  Koen en m’n overbuur waren van de partij.

Jammer genoeg was ons geluk van korte duur.

Doordat ik een uitwijkingsmaneuver uitvoerde,

raakte ik van de rand van het betonen fietspad, af.

Hierdoor moest ik plots bijsturen om recht te blijven,

 waardoor Frank met mij in botsing kwam. Frank kwam ten val.

Hij hield er een gekneusde schouder en een geschaafde elleboog aan over.

Maar z’n fietske gaf er de brui aan. Z’n voorwiel was dermate verwrongen,

dat fietsen er niet meer in zat.

Sorry Frank ! Ik wil me toch langs deze weg excuseren.

De tocht verliep verder zonder kleerscheuren .

En zo geraken we stilaan klaargestoomd voor het echte werk in Frankrijk.

Hierbij weer een foto, vanop één van die prachtige zichten in de Vlaamse Ardennen.

Thierry

2de Vlaamse Ardennen rit

Het was een leuke rit. Hellingen die wel niet te vergelijken zijn

met deze in de Ardennen. Maar ze zijn toch wel goed om te trainen.

Er zijn hellingen die lang genoeg zijn om zelfs je klimritme

te oefenen en je ademhaling onder controle te krijgen.

Het is echter jammer dat er niet meer ambassadeurs meerijden.

We geraken maar niet allemaal bij elkaar!

Niet dat ik alleen was hoor.

Werner en Guy, oud-ambassadeur, en m’n buurman waren aanwezig.

Bedankt Werner, Guy en Jean-Yves voor jullie steun en gezelschap.

dav

IK hoop dat m’n “tempo” niet de oorzaak is, dat de meeste wegblijven.

Hoe dan ook, ik laat het niet echt aan m’n hart komen, ik amuseer mij.

Ik geniet echt waar, meer en meer van die klimmen.

Vroeger vermeed ik ze als de pest, en nu wordt ik erdoor aangetrokken.

Dit allemaal omdat ik niet meer moe en uitgeput ben als ik boven kom.

Het is te danken aan een goed trainingsplan en uitstekende begeleiding.

Nu kan ik eindelijk meer genieten van de natuur, de prachtige omgevingen,

met hun mooie valleien. Sommigen hebben er geen gedacht van,

welke prachtige uitzichten je hebt in Vlaanderen.

 We gaan het dikwijls ver gaan zoeken,

terwijl er hier zoveel moois te ontdekken valt!

Daar gaat het uiteindelijk om, genieten van de natuur, en streven naar een gezondere levensstijl, samen met familie, vrienden en collega’s.

Thierry

Werner Classic

 

7h00, Volvo parking, zaterdag 13 mei,

Klaar voor vertrek met de wagen, naar het Oosten van het land.

Ik werd in een “echte zetel” naar de startplaats gebracht.

Deze keer was ons “ vadertje ambassadeur “ chauffeur.

Wat een luxe hé, fris en uitgerust afgezet worden aan de start.

Bedankt Peter!

Met 21 aan de start en allemaal in dezelfde tenue!

We vallen nu wel op in deze outfit!

Maar wat is de natuur hier mooi.

Al gauw voelden we de natuur in onze benen. Alé, ik voelde dit toch!

Voor wat hoort wat, zeker…

Hier voel je inderdaad wat lang klimmen betekend.

Hier krijg je pas een beeld, van wat ons voorgeschoteld zal worden,

in Frankrijk. Een ultieme test zegt maar.

Het ging goed, ik had een goed gevoel, hartslag onder controle,

ademhaling onder controle.

Ik had wat over om te genieten van deze prachtige omgeving

en frisse dennengeuren op te snuiven. Zalig afzien…

en… ik had nog wat over om telkens een grapje te maken

bij het bovenkomen.

Ik moet er echter wel bij vertellen, dat niet tegenstaande m’n goed gevoel en

zonder problemen de helling te doorstaan,

Ik toch telkens aan de staart hing van de bende,

maar dan ook eigenlijk toch niet helemaal.

Ik werd bijgestaan door collega-ambassadeur Mohamed,

en helemaal niet te vergeten de 2 ex-ambassadrices

die de gelederen sloten.

Ze gaven ons een gevoel niet alleen te zijn.

Bedankt Hilde en Fabienne, dit noem ik nu een hart onder de riem steken!

Ik moet er wel bij vertellen, dat de dames in feite super benen hadden,

want ze hadden blijkbaar nog veel tijd en geen problemen

om continu door te kletsen.

Het hield ons alert en prikkelde ons, om voort te maken… leuk!

Mijn dokter zegt altijd; “ zolang je kan praten ben je goed bezig! “

Awel, die dames waren echt goed bezig,

Euh, Ik, had het dan wel wat moeilijker om een conversatie te starten.

Alhoewel er dan weer werd gezegd, dat ik te veel babbel

en daardoor onnodig energie verspil.

We werden tijdens de bevoorrading opnieuw verwend

met o.a. lekkere rijsttaartjes aan het verblijf van één van onze engelen

en miss flandrienne. Bedankt Pieter-Jan en Elien.

Plots viel aldaar m’n oog op iets heel merkwaardig.

Eén van de fietskes onderging op een heel mysterieuze manier

een onderzoek.

Met meerdere, waren ze opzoek naar iets, dat maar niet te vinden was.

Heel vreemd… Ik had compassie met dat fietske.

Alé, nog een geluk, dat ze mij niet aan zo’n onderzoek onderwierpen.

Cockske stop maar, maakt u geen illusies,

bij u is er helemaal niets te zoeken.

Droom maar verder…

Thierry