BEDANKINGEN & BEDENKINGEN

 

BEDANKINGEN

Wacht eens eventjes…

Laat me de film van de laatste 6 maanden terugspoelen.

Bij dit snel terugspoelen, valt mij vooral de “ engelen” op.

Diegene die op kop gingen rijden om de zwaksten uit de wind te rijden.

In het bijzonder was dit “vadertje ambassadeur” Peter, onze schaapsherder.

 

Een voorbeeld  ex-ambassadeur! Hij reed zelfs terug om achtergeblevenen op

te vissen en terug te brengen. Bedankt Peter.

Verder denk ik aan Pieterjan en Werner, voor mij “ de schoolmeester”,

de coach op de weg. Hij was in feite een beetje te streng voor mij.

Ik mocht nooit babbelen, vooral niet als er vrouwen bij waren.

Dat vreet aan m’n energie wist hij te zeggen.

“je kan dan gemakkelijk een paar kilometers rapper rijden “ zei hij dan.

Hij had eerlijk gezegd, wel een beetje gelijk.

En dan denk ik aan de andere voorbeeld ex-ambassadrices;

Kathleen, Fabienne en Hilde, die niet alleen de engelen rol op zich namen,

maar ook diegene die bij ritten de gelederen sloten van de groep,

en zodoende de zwaksten opvingen.

Hilde speelde die rol op een zodanige manier,

in de laatste trainingsrit in  Houffalize,

dat onze trainingscoach Jeroen de gelegenheid kreeg,

om iedereen persoonlijk aan te moedigen en nog een laatste hint of tip mee te geven.

Wat anders niet evident zou zijn geweest.

Heel hartelijk bedankt allemaal. Jullie zijn toffe mensen, merci!

Ik denk ook aan de Chevaliers Guy, Werner en Rik voor de goede begeleiding.

Verder bedankt ik ook al diegene die mij hebben vergezeld,

gesteund en meegereden tijdens al die ritten. Denk maar aan;

Steven, Andy, Timmy onze seingever, Charlotte,

Elien ’onze Miss Flandrienne’, Mohammed, Yousef, Guy W. ex-ambassadeur, Rik, Patrick, Willy, Joris, Lieven,

Jan, Sven, ex-ambassadeur Luc en Luc, Guy, Eddy, Sven, Dirk, Tom

en m’n overbuur Jean-Yves.

Ik bedank ook Charlotte en John die me veilig aan de start brachten voor

de ritten aan de Mont Ventoux. En Mohamed en Yousef, die m’n ros ter plaatse brachten.

Bedankt ook in het bijzonder Guy, Pieterjan en Elien voor de leuke en

gezellige bevoorradingen, die de ritten een extra kleur gaven.

Verdorie, ik hoop dat ik niemand vergeten ben. Sorry!

Kristel ?

Neen, ik ben Kristel niet vergeten, ze komt nu aan de beurt.

Ze wordt in het bijzonder in de bloemetjes gezet!

Ziehier m’n verhaal…

In den beginne was Kristel iets zwakker dan ik.

Ik kreeg op die manier de kans, de gelegenheid om ook eens

op te treden als een engel. Ik bleef bij haar en probeerde haar

uit de wind te rijden. Ze werd zodanig sterker, dat ze gerust

van mij kon weg rijden op de klim van de Mont Ventoux.

Maar neen, ze bleef bij mij. De rollen waren nu omgekeerd.

Is dit niet mooi ! En gelukkig, want ik had haar echt nodig.

Zij gaf me moed en steun.

Hartelijk dank Kristel, je bent meer dan een ambassadrice waardig!

M’n fietske mag ik ook niet vergeten.

Deze heeft me nooit in de steek gelaten. Of ja, één keer,

Maar dat kwam uit liefdes verdriet door die lelijke plant ( zie één van de vorige verhalen)

Nee, zulle, ik ben nog niet rond.

Ik bedank Jeroen, onze trainingscoach, voor de uitmuntende

Professionele begeleiding. Hij was er altijd wanneer we hem nodig hadden.

Zonder hem was deze uitdaging niet mogelijk geweest.

Ook nog dank aan de Volvo-organisatie, die ons de kans gegeven heeft,

om deze bijzondere uitdaging te mogen aangaan.

Tot slot wil ik zeggen, dat ik heel wat toffe mensen heb leren kennen,

nieuwe vrienden. Ik ben ervan overtuigd, dat m’n fietsgroepje,

zal groeien na deze bijzondere belevenissen.

Pas op! Iedereen is altijd welkom!

Ik kijk uit naar de volgende ritten en uitdagingen.

 

Ps. Er was er ondertussen al eentje, zalig!

 

 

BEDENKINGEN

 

Dit wordt het moeilijkste…

Het is niet gemakkelijk om dit neer te schrijven.

Ik wil hiermee niemand kwetsen,

 Maar wil toch langs deze weg, mijn mening over sommige dingen kwijt.

 

Met een terug blik over de voorbije maanden,

kwam ik tot een aantal vaststellingen, opmerkingen en conclusies.

 

Bekijken we nu even het einde van de film eens.

Is het jullie niet opgevallen, dat er bij de aankomst, boven op de top,

behalve de fotograaf Eric en Frederik onze cameraman, niemand meer

was om ons toe te juichen?

Een terugblik naar de vorige edities, leert ons, dat dit inderdaad,

 heel anders was.

Dit had voor ons ( Kristel,Charlotte,Ben,Tom, Christophe en ik) nog een

grotere kick gegeven, alhoewel op het moment zelf,

dat helemaal niet in m’n gedachte was opgekomen.

We zijn blijkbaar ook de enige, die aan de top zijn gefotografeerd

( althans volgens de fotoreeks van Eric)

Hoe komt dit allemaal denk je?

Ik denk dat de oorzaak te vinden is aan de grote verscheidenheid van de groep.

Er waren te grote verschillen in kunnen.

De éne kon met moeite fietsen, de andere was een expert.

En dit is, omdat sommige niet voldeden aan de criteria om ambassadeur te worden.

O.a. weinig of geen beweging hebben, niet eerder gesport hebben of er geruime tijd mee gestopt zijn.

Er is daar bij de selectie van afgeweken, met goede bedoeling uiteraard,

maar misschien omdat er te weinig kandidaten waren?

De gevolgen waren, dat er in de groep enorme tijdsverschillen ontstaan waren,

tussen de eerste en de laatste op de top.

 

En dan betreft de groep… de groep ambassadeurs…

Sorry, maar er was geen groepsverband, geen groepssfeer.

En dit hadden we nochtans volledig in eigen handen!

Er werd in feite van ons méér verwacht, dan alleen maar die uitdaging aan

te gaan door de Mont Ventoux te beklimmen.

Elkaar helpen, andere motiveren, heb ik bij sommige gemist.

Er zijn ambassadeurs die ik nooit of zo goed als nooit gezien heb.

We hebben nooit allemaal samen gereden.

Er is naar mijn weten geen enkele foto waarop we allemaal staan.

We hadden zelf op’ dé dag’ niet allemaal onze tenue aan.

We hadden hier beter moeten weten.

En er was niemand, behalve ik, die z’n ervaring gedeeld heeft

 in de blog van ambassadeurs.

Dit vind ik allemaal jammer. Zeker een gemis!

 

Maar, één ding weet ik zeker.

Ik heb me rot geamuseerd het laatste half jaar!

Ik vond het een bijzondere periode, samen met de vrienden

die ik heb mogen leren kennen.

Ik verlang naar nog en meer!

En… ik zal iedereen meetrekken in die gezondere levensstijl!

 

 

Thierry

ACHTER DE SCHERMEN

 

Hadden jullie in den beginne ook niet gedacht;

Cockske zal dat nooit kunnen!

Awel, ik eerlijk gezegd, ik dacht dat ook.

Ik, die vroeger, kost wat kost, elke helling vermeed,

wordt er nu door aangetrokken.

Ik slaag er zelfs in elke helling tot boven te beklimmen,

en bovendien nog voldoende energie over te hebben,

om te genieten van de prachtige omgeving en uitzichten,

die ons Vlaanderen, de Ardennen en uiteraard andere streken

ons te bieden heeft.

Ik hoor het m’n schoonvader jaren geleden nog zeggen;

“ Ik was al lang boven op de Molenberg. Jij kwam uiteindelijk te voet boven,

 hing dan diep hijgend over uw stuur. Ik dacht dat je ging sterven!”

Er was dus geen sprake van genieten!

Nu heb ik een conditie gekregen, waarvan ik vroeger nooit had durven dromen.

Nu kan ik volop genieten van een fiets-rit, waar dan ook.

 

En nu komt de ultieme vraag.

 Heb je hiervoor je Bourgondisch leven moeten laten vallen?

Hoe ben je daarin geslaagd?

Ik heb die vraag onlangs aan m’n vrouw gesteld.

Het antwoord, was er snel.

“ ‘k heb daar helemaal niets van gemerkt!”

De realiteit is, dat ik nog alcohol dronk maar in mindere mate.

Ik ging dus zelden meer dan twee biertjes drinken,

waar ik vroeger daar snel overging. Ook m’n eten heb ik beperkt.

Het kwam erop neer dat ik steeds, bewust at. Niet te veel,

alles met mate. Ik at wel nog bijna alles.

 “Je eten zou je laten, maar het drinken niet” zei m’n vrouw dikwijls.

Ik ging er soms van uit, door een paar calorieën minder te eten,

een extra pintje mogelijk werd, niet ?

M’n vrouw was daarin keihard;

“Als je wil vermageren, laat dan maar meteen al uw bier”.

Veel te drastisch, alles met mate zei ik altijd en met maten!

Zo zie je maar, het Bourgondische, ging niet zomaar verloren.

Ik probeerde toch in de week van de alcohol af te blijven,

maar als ik bezoek kreeg, maakte ik daar dan wel een uitzondering in.

Het probleem was, dat ik soms veel bezoek kreeg.

Een ding is een feit. Drink zeker de dag voor uw rit of training niet,

want dat, moet je bekopen. Ik heb het aan de lijve ondervonden.

Ik heb dit dus tijdens m’n training maar één keer gedaan.

Ik had voor de trainingsperiode de gewoonte wekelijks naar m’n ouders te fietsen.

Maar dit was telkens een Bourgondisch rit.

30 km heen, een 2tal Karmeliet’s binnen, een babbel en terug.

Ik heb dit tijdens m’n training ook eens geprobeerd.

Maar daar ben ik dan toch van terug gekomen.

Het gaan, was uiteraard een goede training.

Maar in het weer keren, kreeg ik m’n hartslag niet meer naar beneden.

Ik moest zodanig traag gaan rijden, dat ik evengoed te voet kon gaan.

En dan nog, was m’n hartslag te hoog.

 

Dan nog iets betreffende  het vermageren.

Zoals ik hierboven reeds heb vermeld, lette ik wel op m’n voeding.

Maar ik ging, nu ook weer niet alles laten.

Een paar jaar terug, woog ik op een gegeven moment 88 Kg.

Er waren al mensen in m’n omgeving die me zeiden:

“ stop maar met vermageren, want je begint er een oude lelijke vent uit te zien.

’t Ja , je vermagert jammer genoeg eerst, op plekken waar het niet direct nodig is.

M’n principe hierin is de volgende. Ik wil er nog altijd dezelfde uitzien.

Ik wil dat de mensen me herkennen als;

“ Ha, Thierry, maar wat ziet jij er goed uit”

dan “ Is dat Thierry, man, man, man, wat is die vermagerd,

je herkent hem bijna niet”. Begrijp je wat ik bedoel.

Ik heb dit dus bewust afgeremd.

En !  Ik ben toch boven geraakt !

 

Maar… één belangrijk ding !

IK heb me gehouden aan de training!

Die heb ik perfect gevolgd. En het was niet altijd gemakkelijk.

En ik werd die week-training op het einde beu.

Vooral al, door dat ik het alleen moest doen.

 Het was een persoonlijke begeleiding. Bij iedereen is die dus verschillend.

In het weekend met vrienden en collega’s fietsen, was de max,

 en telkens een test, van de vorderingen die je tijdens je training

 in de week maakte.

Je houdt het niet voor mogelijk, hoe de conditie verbeterde naar mate

je vorderde in die training.

Die training is essentieel!

 

 

Tips voor een Bourgondisch type zoals ik

Wat hebben we nu geleerd :

Laat een fietstest uitvoeren, zodat je uw hartzones kent.

Volgt een trainingsplan, liefst onder professionele begeleiding.

Volgt die strikt volgens planning

Drinken mag, maar met mate.

Drink nooit de dag voor training of ritten!

Let op uw eet gewoontes, zodat u wat afvalt.

Vermageren is dus noodzakelijk.

Maar u hoeft daar echt niet in te overdrijven.

Er volgt nog een leven nadien!

Thierry

MONT VENTOUX THRILLER (2)

 

9H02

Het startschot, wordt gegeven door Eddy Merckx

We worden bevrijd uit ons onderbewust zijn.

Oeshe, het is zover!

Onze wielen komen traag in beweging, we zijn vertrokken,

oprukken, de reus gaan verslaan.

Dit durfde ik niet luid te zeggen of maar aan te denken.

Ik was bang. Maar de zenuwen trokken wel weg.

Geleidelijk begon de klim zwaarder en zwaarder te worden.

We werden opgeslorpt door een bos.

Pas daar begon het klimmen menens te worden.

Hellingspercentages van 8 tot 9 naar 10%.

Het probleem was, dat het niet ophield.

Lage rechte banen en achter elke bocht, geen recuperatie

mogelijk, weer zo steil klimmen. Het was 28°C.

Het zweet stroomt me af.

Eventjes stoppen met trappen was uit den boze, zelf geen seconde,

want dan viel je stil, bijna achteruit, kans op vallen.

Charlotte, Kristel, Tom en Christophe waren in m’n buurt,

Ondersteund door Jeroen, onze trainingscoach.

Uiteindelijk kwamen we aan de bevoorrading, halfweg.

Yes! Dit gaf toch een beetje moed. Een zwaar stuk, was toch al

achter de rug. Tijd voor een pauze en een foto.

We laden onze batterijen op door ons te vullen met koolhydraten en

het vullen van onze bidons.

Nu is het tweede gedeelte aan de beurt.

We zijn de reus aan het bestrijden, hij moet achteruit.

Het is verschrikkelijk lastig, maar langs de andere kant zalig,

want we winnen terrein.

Toen, kreeg ik een probleem, de reus slaat terug…,

die me bijna de moed deed verliezen.

Door die bijzonder steile hellingen begon m’n hart te hoog te slaan.

Hoger dan het overslagpunt. Te lang daar boven blijven, betekent verzuring

van de spieren en dan is het afgelopen met fietsen.

Dus was stoppen, de enige oplossing om m’n hartslag te doen dalen.

Maar bij het terug aanzetten-weet dat dit gebeurde op de steilste hellingen-

geraakte ik moeilijk in beweging en niet ingeklikt in de pedalen.

Door de paniek reactie en door me te ergeren, steeg m’n hartslag weer

Onmiddellijk, stoppen en herbeginnen, een sneeuwbal effect.

Je moet dit alles in één beweging kunnen doen, of je mag het vergeten.

De moed zakte in m’n schoenen, ik dacht aan opgeven…

Maar Kristel was in de buurt en wist me te kalmeren en te helpen.

Met een paar truckjes die ze me leerde, lukte het uiteindelijk wel.

Enorm bedankt Kristel, jij bent voor mij dé ‘ Engel ‘, de reddende engel.

Ik kreeg de techniek onder de knie en we konden geleidelijk verder oprukken.

Eens uit het bos gekomen, zag ik die reus weer dreigend naar me kijken.

We kwamen aan Chalet Reynard, een skistation. Nog 6km te gaan.

De reus was dus een groot stuk terug gedreven, maar gaf zich

niet gewonnen. Ik kreeg namelijk in die laatste kilometer kramp

in m’n rechter been, van kuit tot in m’n heup.

Door m’n benen wat los te schudden, ging de pijn weg, gelukkig maar.

De reus moest plooien.

Nog een paar keer voelde ik die krampen, maar uiteindelijk ging het weg.

Nu nog een laatste steile helling, die zag er bijzonder zwaar uit,

Onmogelijk te overbruggen leek het. 9,9%.

 

Alé Cockske, nu toch niet opgeven zeker!

Gesteund door Kristel, zijn we op karakter naar boven geklommen.

En yes, het lukte, zelfs met een lagere hartslag!

Nu nog voorbij een bocht…

Wat heb je hier een prachtig uitzicht, het is net of je boven komt

op een tropisch strand.

Nog een honderd meter, dit leek van zelf te gaan,

Je hebt plots enorm veel energie, het euforisch gevoel!

De reus is verslagen! Yes!

Wat was dit een zalig gevoel, na 6 maanden training eindelijk

ons doel bereikt! Hoera, I did it! We did it!

Nu nog pronken op de foto met de fiets in de lucht.

Dit ging gepaard met een enorme oerkreet van geluk!

Wat was dit genieten.

 

Nu rest nog de afdaling, de triomftocht.

Dit gaf een kick, slingerend naar beneden.

 

Het is voorbij, het doel is bereikt.

Ik ben erg trots op mezelf.

Ik ben Kristel heel erg dankbaar. Ze was m’n ‘mental Coach’ onderweg.

Zonder haar had ik misschien opgegeven.

Ik bedank langs deze weg nog eens de volvo organisatie,

dat ik deze bijzondere uitdaging heb kunnen aangaan.

Merci!

Op naar de volgende rit en de volgende uitdagingen.

 

Thierry

 

Ps: Beste trouwe lezers, er volgen binnenkort nog 2 verhalen, nl;

            “Achter de schermen” en “ Bedankingen en bedenkingen”

MONT VENTOUX THRILLER (1)

 

Zaterdag 17 juni,

D-day…

2H30

Ik word plots wakker.

Mijn brein begint te werken.

Mijn hartslag gaat de hoogte in.

Ik ben al weer bezig, met wat komen zal.

De zenuwen komen op, niet te doen.

Man, man, man, het is bijna zo ver.

Ik word bang, denk aan alle slechtste scenario’s;

opgeven, hartstilstand, schrik bij afdalen,

begeven van de remmen, uit de bocht vliegen.

Dit kom allemaal op, speelt in m’n hoofd.

Verdoeme Cockske toch, bedwing u, kalmeer toch eens!

De zenuwen verminderen.

Waar ben ik toch aan begonnen, is er geen weg terug?

Ik probeer de slaap op nieuw te vatten… het lukt niet.

En zo ging dit door tot de ochtend.

De eerste vereiste om goed aan de start te komen,

is een goede nacht rust. Deze is dus al verloren, dood moe.

6H00

Opstaan.

De zenuwen zijn nu toch wat minder.

Een ½ liter koelhydraten drankje binnen en me vlug wassen.

Fiets uitrusting verzamelen.

6H30

Ontbijt

Ik voel me, alsof ik voor een zwaar mondeling examen sta.

En nu, eten, eten en eten. Frans brood, met veel honig en confituur.

Een koolhydraten rijk ontbijt dus.

Het gaat zo moeilijk binnen met al die stress, maar het moet!

 

7H30

Op weg naar de startplaats.

 Er wordt heel weinig gezegd onderweg.

We zijn ons mentaal aan het voorbereiden.

Man, man, man, ik zie die dreigende reus door het autoraam.

M’n hart slaat weer over.

 

8H00

Klaar maken aan de parking, fietsen uit of van de auto.

Onze uitrusting aan; schoenen, helmen, gellekes en repen,

onze bidons, laatste fiets check.

Het lijk wel alsof we een gevechtsuitrusting aan het aandoen zijn.

En onze fiets is onze ros. Echt waar, zo voelde ik het aan.

Erg hé!

We vertrekken naar de startplaats.

IK voelde me alsof we een strijd moeten aangaan

op weg naar het slagveld, op weg naar de reus.

Wat heb ik een slecht voorgevoel.

 

Aan de startplaats,

We krijgen een rode anjer, welke we mogen meenemen

naar boven, en die we zullen afgeven aan het monument

van Tom Simpson, bijna aan de top.

Waar moet ik dat nu steken? achter m’n oor of in m’n drink-pul ?

Aan m’n stuur was de beste oplossing.

Nog rap een 5tal bekertjes energie drank binnen spelen,

En nu wachten, wachten voor het startschot.

Bezinnen, mentaal voorbereiden, hangend over het stuur,

of vooruit starend in het oneindige…

 

En dan is het zover.

De laatste week

 

Dinsdag 13 juni,

Vertrek naar Frankrijk.

Niet rechtstreeks naar de Mont-Ventoux, maar eerst naar Gresse en Vercors,

een ski oord. De natuur is daar bijzonder mooi!

Nu begrijp ik waarom “Vadertje ambassadeur” Peter

daar al 20 jaar naar toe trekt.

 

Woensdag 14 juni,

s’ Morgens hebben we aldaar nog een ritje van 20 km gereden,

een klein testje, een goed gevoel. Ik denk dat ik klaar ben voor het grote werk.

Later zijn we definitief vertrokken naar onze eindbestemming, 300 km verder.

Hetgeen ik mij nog herinner van die reis, was de Mont Ventoux ,

die ik voor het eerst in de verte zag, een dreigende reus…

M’n hart sloeg een paar keer over.

Man, man, man, aan wat ben ik begonnen.

 

Donderdag 15 juni,

Het bezoek aan het Wijnkasteel …

Het was best leuk, een rondleiding, wijn proeven,

luisteren naar een stemmenimitator, maar de picknick was wel de max!

We werden in koppeltjes verdeeld en kregen een picknick mand mee.

Aangezien m’n metgezel afwezig was, kon ik er alleen aan beginnen.

En dit was niet spijtig.

Plots zag ik die dreiging weer, achter de haag, de reus daagt me uit!

 

Vrijdag 16 juni,

 

s’ Morgens was de laatste trainingsrit van 65 km

Een bergpas beklimmen met een laag stijgingspercentage.

Het was een goede test. Vele kilometer klimmen, langzaam omhoog,

slingerend langs de berg. Als je naar beneden keek zag je de weg in de diepte,

die je voordien gereden had. Wat werd het hoog. Ik kreeg hoogtevrees

en nam toch voldoende afstand t.o.v. de rand van de weg.

Maar wat een prachtig uitzicht. Schitterend!

 

S’ Avonds,

Op tijd gaan slapen.

Ik kan de slaap niet vatten.

De spanning is te snijden.

Uiteindelijk val ik in slaap…

De klok tikt…

 

Thierry

LAATSTE TRAININGSRIT

 

Zo, ook de laatste trainingsrit zit er op.

Nog een beetje in de Vlaamse  Ardennen gefietst.

Nog wat hoogtemeters, nog wat lange hellingen.

Het zit goed. En het is zoals Kristel zei: “ Het is wat het is”

Gedaan wat we kunnen, wat in onze mogelijkheden ligt.

 Met de conditie die we nu hebben, zou het toch moeten lukken.

Zo niet, kan niemand ons dan iets verwijten, want we hebben alles gedaan,

om in een zo goed mogelijk conditie te komen.

We hebben nauwkeurig elke training gevolgd.

En inderdaad de conditie is super!

Wij hebben een bijzondere begeleiding gehad.

Bedankt Jeroen !

Ik ben nog nooit in zo’n conditie geweest.

Ik heb nog nooit zo’n aantrekkingskracht gehad voor hellingen. Zot hé !

Zelf vandaag heb ik er op de terug weg naar huis, nog rap,

 de edelareberg er bij genomen, het lag toch op de weg naar huis…

Vroeger deed ik er alles aan, om hellingen te vermijden.

Ik heb nog nooit zo genoten van die prachtige uitzichten op al die hoogtes.

Ik heb weer meer vrienden bij.

De voorbereiding was echt leuk.

Maar… hoe dan ook, het werd tijd dat de trainingen achter de rug zijn.

In het weekend was het steeds zalig genieten op de fiets, met vrienden en collega’s.

Dit was telkens een test van de vooruitgang  die je maakte tijdens de week.

In de week werden de trainingen alleen gedaan.

Je kan dit in feite best maar alleen doen,

omdat de trainingsplanningen zo individueel zijn.

Maar naar mate de tijd vorderde, werd het steeds moeilijker, niet alleen fysisch maar

ook mentaal en het werk thuis blijft maar liggen, druk en spanningen hopen zich op.

Ik werd het op het einde, eerlijk gezegd een beetje beu.

Maar nu kijk ik uit naar die ultieme uitdaging.

Wat ga ik kunnen bereiken met “ mijn” uitmuntende conditie ?

Ik ben nieuwsgierig…

Ook een beetje zenuwachtig…

Thierry

“Super ervaring”

Foto: Thomas in het midden, fris en monter aan de start!

Testimonial van Thomas Gillabel

“Als ambassadeur heb ik het altijd het leuk gevonden dat wel op elke loop evenement waar de ambassadeurs aanwezig waren extra in de kijker werden gezet. Dat we werden aangemoedigd door onze andere collega’s in de voorbereidingen naar de halve marathon.

Het was iets uniek en zeker speciaal, iets dat we ons verdere leven mogen mee dragen. In het begin ging het trainen wel redelijk goed, maar soms toch even ups en downs. Maar we zijn altijd goed opgevolgd geweest door onze Coach Thijs van Energylab. Die ons bijna wekelijks een mailtje stuurde met de vraag hoe alles verliep. Ik was er klaar voor. Net voor de halve marathon ben ik ziek gevallen, en dacht ik nu zal ik het niet halen. Maar door een beetje door te zetten ben ik er toch net op tijd doorgekomen. En met de nodige stress en de nodige adrenaline heb ik hem toch mooi kunnen uitlopen. En ik heb er zeker van genoten. Dit is zo uniek en maak je maar zelden mee in je leven. Zo veel supporters, zoveel lopers en wij als Gentenaar vielen goed op tussen onze Zweedse collega’s. Een pracht van een loop over een zwaar parcours. Maar een super ervaring.”

Thomas

“Iedereen glansrijk geslaagd!”

Testimonial van Nele Van De Veire

“In december 2016 startten we met 20 VCG-loopambassadeurs aan een trainingstraject, begeleid door onze loopcoach Thijs Dekiere van Energy Lab. Velen waren reeds actief in de loopsport, enkelingen waren nog leek en begonnen van “0”. Dit was voor mij zeker het geval, niets van basisconditie, niets van uithoudingsvermogen, ik deed al jaren niets van sport; er was altijd wel een excuus; geen tijd, te veel werk, taxi mama, schoolwerk kinderen, zelf studeren (MBA in Zweden), moe na dagtaak, te slecht weer (te warm, te koud, te regenachtig, te donker), liever gezellig met twee iets gaan eten, te stijf van de vorige loopsessie (amper 5 minuten), te eenzaam, zelfkastijding, …

Er was duidelijk meer nodig om mijn zelfdiscipline op te krikken en mij te besmetten met de loopmicrobe… teamspirit, enthousiaste medelopers, de wil om het vooropgestelde doel te bereiken, goede opvolging en coaching, begeleiding van experts, steun van gezin, plezier, …

Göteborg, zaterdag 20 mei 14u02…the big moment… met meer dan 1300 Volvo medewerkers (VCC) gingen we van start, de sfeer was fantastisch, het weer schitterend, het parcours loodzwaar (bruggen!),… Door de steun van de entourage, de diverse muziekstandjes, het vele publiek langs de weg, de talrijke bevoorrading onderweg, de vele supporters (ook van Gent), de bemoedigende woorden van de college-lopers, het doorzettingsvermogen en de wil om de finish te halen (aim high, move fast)…. slaagden alle loopambassadeurs, na een traject van amper 6 maanden met glans in deze uitdaging! (jammer genoeg moesten 3 mensen in de loop van de trainingsmaanden afhaken omwille van blessures).

We did it! Trots!”

Nele

“21,1 km genoten”


Foto: Eyyub Coban, met in zijn kielzog collega-ambassadeur Thomas Gillabel.

Testimonial van Eyyub Coban

“Het begon allemaal toen ik voor het project CMA een tijdje in Zweden moest verblijven. Na het werk had ik nog redelijk wat vrije tijd die ik zinvol wou gebruiken. Na een mail ‘running ambassadeurs gezocht’ wist ik wat te doen 🙂

Enkele collega’s gingen na het werk naar een fitnesscenter in de buurt. Ik vond dat ik de laatste jaren minder actief was dus dit was het ideale moment om terug aan mijn conditie te werken. Gedurende voorbereiding van de ‘Marathon’ zat ik namelijk in een zeer drukke periode zowel in mijn privé leven als werk. Ik voelde steeds meer drukte. Dankzij het loopschema van Thijs voelde ik mij achteraf steeds ontspannen. Lopen was een moment om mijn hoofd leeg te maken.

De dag van vertrek naar Zweden om eindelijk de GoteborgsVarvet te lopen, had ik helemaal niet kunnen voorspellen. Omdat in Gent de allereerste CMA wagen van mijn zone moest passeren, ben ik later vertrokken dan de groep. Na een succesvolle dag heb ik de avondvlucht genomen waarbij ik Eric Van Landeghem tegenkwam; ook hij was onderweg voor deelname aan de halve marathon. Hij was zo vriendelijk om mij af te zetten in mijn hotel.

Na 6 maanden trainen kon ik mij eindelijk bewijzen, ik was enorm zenuwachtig. De sfeer was daar fantastisch: locatie, publiek, animatie, het weer,… Gedurende 21,1km heb enorm genoten van mijn omgeving, ik zag dat de mensen met veel plezier er waren. Dat gaf me een positief gevoel.
Het naderen van de finish lijn kan ik moeilijk omschrijven met woorden. Heel bijzonder; je moet het meemaken om het te begrijpen.

Het is een heel bijzondere ervaring geweest

Niet altijd even gemakkelijk maar na een succesvolle einde geeft dat een gevoel van voldoening.”

Eyyub Coban

“Fantastische ervaring”

Testimonial van Sofie Van Nieuwenhove

“Amai waar te beginnen…

Running Ambassadeurs gezocht: na vele jaren niets van sport te doen, reeds twee en aan half jaar pendelen tussen Gent en Göteborg en het daarbij horende hotelleven, misschien hoog tijd om eens iets aan die conditie te doen. Weinig tijd, veel reizen, drukke agenda op het werk en privé, dit gaat misschien toch niet lukken. Dank aan Guy Wulgaert om me over de schreef te trekken en me te laten zien dat dit de ideale uitdaging was.

Ik was dan ook dol enthousiast toen ik de namen van de deelnemers zag, zowel mijn Zweedse hotel-compagnon Ann De Groote als mijn partner Steven waren geselecteerd. Samen konden we dit aan, in het achterhoofd houdend dat ik nu overal wel die extra push om door te zetten zou hebben.
Gelukkig kon ik niet enkel op hen rekenen maar ook de andere ambassadeurs staken een hart onder de riem. We hebben misschien in het begin van het traject de groepssfeer wat gemist omwille van verschillende redenen, maar de laatste weken, mede dankzij de Whats app groep, heeft dat toch héél veel goed gemaakt en hebben we mekaar ook, denk ik, beter en beter leren kennen.

Het begeleidingstraject van Energy lab was voor mij perfect. Enerzijds confronterend (bodyscan) als motiverend. Het programma van Coach Thijs en de ondersteunende mailtjes hebben zijn werk gedaan. De groepsgeest (lees: druk) was er onbewust bij, want zeg nu zelf, je wilt niet onderdoen voor de collega runners. Er lopen erbij die véél sneller lopen én een betere conditie hebben dan ikzelf, maar je wil toch ook kunnen zeggen dat je alle trainingen hebt kunnen volmaken en uiteindelijk doen we het allemaal met hetzelfde doel: fitter worden :-).

Samen met Ann om vijf uur ’s ochtend op de loopband in Hotel 11 ons vetloopje afwerken of thuis na het werk vergelijken met Steven wie hoelang en welke dag moet lopen en welk parcours we gelopen hebben, heeft ervoor gezorgd dat ik bijna elke training met evenveel moed gedaan heb. Mekaar motiveren, oppeppen en aanhoren als de een al wat meer pijn begon te krijgen dan de ander. “Gaat wel over”, “je lichaam wordt dat gewoon”, “alle spieren moeten zich wat zetten”… wat we allemaal niet gezegd hebben om mekaar erdoor te helpen in ook die moeilijke momenten. Want hoe trots we nu ook zijn op onze medaille, de korte periode van nog geen 6 maand heeft ook zijn “dieptes” gekend zowel mentaal als fysiek. De pijn in de knieën, de spieren die stijf stonden, zelfs na het stretchen, het aanhoren van de kwetsuren van vrienden en collega’s, mentaal ben je er enorm veel met bezig. Zoveel zelfs dat het ook andere collega’s aanzet om te starten. Alex Verdonck is ook in de loopschoenen gesprongen na een duwtje van Ann en mezelf. Goed bezig Alex!

Dus waren we er klaar voor? Tja, zo goed als we konden in deze korte tijd. Gesterkt door de woorden van onze coach Thijs en begeleider Frederik, Henrik en Laurens en de collega runners: jullie kunnen het, één voet voor de ander, maakt niet uit dat je nog maar 11km of anderhalf uur hebt gelopen, … 3:06 was de voorspelde tijd die ik kreeg van Thijs, gebaseerd op mijn tempo, mijn hartslagritme, mijn conditie, mijn 10 km die ik in Skatås gelopen had; mijn tijd… hoe ga ik in godsnaam drie uur kunnen lopen?

Gesterkt door de aanmoediging van de collega’s en met muziek in de oortjes begeef ik me in “mijn zone” en lopen maar… pfff… gedachten spoken door je hoofd, vechten tegen de stemmetjes in je hoofd… hartslag 172… véél te hoog…te vlug gestart… dommerik…warm… in zo een warmte heb ik nog nooit gelopen… water drinken, Thijs heeft gezegd bevoorrading niet overslaan… ah te veel water gedronken… toilet nodig… ik zie geen Volvo-collega’s meer lopen… jaja steek me maar voorbij… en dan yes… tweede brug… 14 km op m’n hartslaghorloge… na de bocht Banner 14 km… neen… dat kan niet… horloge en officiële banner geven niet hetzelfde aan…frustratie… lopen op sponsen… lopen in papier-mâché… 18,9km pijn in de heup… stappen…sms’je komt binnen “ik wacht op je op de hoofdtribune…bijna vanaf…nog steeds goeie tijd…” JA DIT KAN IK… laatste meters… Eric staat klaar voor een foto…jihaaa… ik ben over de finish, ontlading, coach Thijs staat er om me te begeleiden…yes 2:59:28 op m’n horloge… “Thijs, Ik heb beter gedaan dan je voorspelling”… trots…Steven staat me ook op te wachten 🙂  Dit hebben we SAMEN gedaan, als Volvo medewerkers, als koppel, als vrienden onder mekaar, als Volvo ambassadeurs, als RUNNERS lichting 2017!!!

Bij aankomst in de tent, een applaus van m’n collega’s, uh… neen… van m’n vrienden-runners. Emoties en dikke knuffels van mijn loopvriendin Ann :-), we’ve made it!

De ontlading, de vriendschap, de trots en fierheid omdat we dit allemaal gehaald hebben, de enkele kilo’s lichter, het fittere gevoel, dat doet mij al uitkijken naar de volgende editie.
Want ondanks de stijve spieren nu, heb ik de microbe van het lopen te pakken. Na het herstel wil ik me wel eerst trainen om wat meer 10 en 15 km te lopen zodat ik een nog puikere prestatie kan neerzetten bij de volgende halve marathon.

Kopenhagen? Amsterdam? …wie weet… keuze genoeg… <https://www.marathonreizen.net/marathon-kalender/>

Hopelijk zie ik jullie terug op de midzomernachtrun.

Voor zij die twijfelen om zich in te schrijven.  Ja wij maken nog steeds auto’s, fantastische auto’s, maar daarnaast kunnen we ook sporten, fitter worden om nog lang deel te kunnen uitmaken van dit gegeven. Hiervoor wil ik dank u zeggen aan de organisatoren en aan Eric Van Landeghem. Bedankt om dit mogelijk te maken!

Sofie Van Nieuwenhove