Willems veranda’s CLASSIC: ook voor mountainbikers

Op zaterdag 5 mei gaat de “Willems veranda’s Classic” door, eindelijk eens een wielerevenement ook voor mountainbikers! Er worden zowel tochten voor wielertoeristen (cyclo) als voor mountainbikers (VTT) georganiseerd.

Volgende afstanden zijn mogelijk:

Mountainbikers-VTT: 75 – 67 – 58 – 48 – 36 – 25 km.

Wielertoeristen-Cyclo: 140 – 115 – 90 – 77 – 55 – 25 km.

Hierbij een korte omschrijving van de wielerevent:

“Naast een goed uitgestippeld en pittoresk parcours langs rustige en schilderachtige wegen, staan we ook garant voor verzorgde en voldoende bevoorrading, een goede en attente bewegwijzering, seingevers aan de gevaarlijkste oversteekplaatsen.”

Deelnemers aan dit wielerevent kunnen als VCG-medewerker gratis deelnemen mits vooraf in te schrijven via deze link.
Uiterste inschrijvingsdatum: donderdag 3 mei 2018 om 12u.

Startplaats en behandeling van de inschrijving aan de Volvo-tent ter plaatse (dit van 7u30- 10u).

Herzele – Burchtweide
Volvo-tent Burchtweide
Dorp, 9550 Herzele

Meer praktische info op www.willemsverandasclassics.be

 

Zondag 11 maart: Eerste voorbereidingsrit voor ‘Mon Ventoux’

Op zondag 11 maart 2018 gaat de eerste voorbereidingsrit voor de Mont Ventoux door op de terreinen van Volvo Car Gent. Dit onder de naam AGO Cycling Rides Gent.

Op deze rit is iedereen welkom; dus ook wie zich niet heeft ingeschreven voor deelname aan de Mont Ventoux.

Deze rit is gratis voor elke medewerker van VCG mits ingeschreven via dit elektronisch  inschrijvingsformulier.

Praktische info:

– parkeren op VCG-parking.

– aanmelden, vertrek alsook aankomst in materiaalhal naast GC-Oost.

– vertrektijden tussen 8 en 10u.

– om 10u is er een Volvo-groepsstart onder de deskundige begeleiding van de Wielerclub VolvoEnergiek!

– er zijn 3 mogelijke afstanden: 40 (1 bevoorrading), 70 en 100 km (2 bevoorradingen) op een vlak parcours.

Hou alvast deze datum vrij!

Meer informatie rond dit evenement kan je bekomen op de site van Sporta : https://www.monventoux.be/voorbereiden/ritten/info/16

Omloop Het Nieuwsblad

Energy@volvo opent dit jaar het wielerseizoen met de Omloop Het Nieuwsblad op zondag 25 februari 2018. Daags na de renners kunnen jullie op hetzelfde parcours fietsen als jullie helden.

In dé openingsklassieker van het wielerseizoen 2018 maak jij kennis met het volledig vernieuwde parcours van de Omloop Het Nieuwsblad. kasseistroken als Haaghoek of Ruiterstraat, hellingen als de Eikenberg, Wolvenberg of de Leberg én een volledig vernieuwde mythische finale, je krijgt ze allemaal voor de wielen geschoven. Denk jij over het juiste stel benen te beschikken? Ga dan voor de 123km (10 hellingen, 4 kasseistroken), start in Gent en kom aan in Ninove. Begin je het wielervoorjaar liever met een kortere afstand, dan zijn er de parcours van 88km (1 kasseistrook, 7 hellingen) en 62km ( 4 hellingen), die beiden zowel starten als aankomen in Ninove.

  • 62km – 487 hoogtemeters
  • 88km – 785 hoogtemeters
  • 123km – 966 hoogtemeters (start in Gent/aankomst Ninove: transfer zelf te voorzien)

De inschrijven voor Volvo-medewerkers is gratis.

inschrijven kan tot en met woensdag 14 februari via volgende link: energy@volvo – Omloop Het Nieuwsblad

Spreek dus af met enkele collega’s om deze eerste klassieker samen te beleven en vergeet je Volvo uitrusting niet!

Indien nog vragen, contacteer Pieterjan Landuyt: Tel. 2475 of pieterjan.landyt@volvocars.com

Fiets samen met onze ambassadeurs de Mont Ventoux op: Laatste kans!

Foto onder: Zij deden het! Enkele van onze fietsambassadeurs lichting 2017, samen met hun coach.

Ook in 2018 zullen tien fietsambassadeurs van Volvo Car Gent de uitdaging aangaan om de Mont Ventoux op te fietsen. Volvo Car Gent zal daarvoor terug aansluiten bij het evenement ‘Mon Ventoux’, de bewegingscampagne van Sporta die al voor het 14de jaar wordt georganiseerd.
Jaarlijks wagen 2.500 fietsers zich aan de beklimming van de legendarische berg Mont Ventoux, om op eigen tempo een stukje persoonlijke fietsgeschiedenis te schrijven.
De 2018-editie van Mon Ventoux vindt plaats op 23 juni.

Wil jij ook deelnemen aan dit event? Durf je de uitdaging aan? Dan heb je via deze weg de mogelijkheid om één van de 75 Volvo-inschrijvingen te bemachtigen, naast de deelname van onze tien Volvo-ambassadeurs.

We richten ons tot de beginnende fietser alsook naar de meer geoefende fietser. Voor dit evenement gaan we terug samenwerken met Sporta en Coaching Center 185, waardoor de deelnemers een degelijke ondersteuning en begeleiding krijgen. Volvo Car Gent biedt deze medewerkers een gratis inschrijving aan.
Schrijf je in via volgende link aub: FORMULIER INVULLEN

Hiervoor vraagt het bedrijf graag een aantal zaken in return:
– Deelnemen in Volvo-branded fietskledij
– Beschikken over of zelf willen investeren in een fietsuitrusting
– Zelf instaan voor transport en verblijf
– Ook deelnemen aan een aantal voorbereidingsritten (sommige worden door Volvo gratis aangeboden)
– Promoten van energy@volvo.
– Zekerheid omtrent uw verlof.
– Medische keuring verplicht.

Bij de selectie van de kandidaten zal er rekening gehouden worden met een combinatie van criteria waaronder: een gelijke spreiding over afdelingen, ploegen, statuten en het moment van inschrijven.

Daarnaast zijn we ook op zoek naar ondersteuners, van groot nut in de begeleiding en het bijstaan van de hele groep. Ook zij kunnen zich via bovenstaand formulier inschrijven.

Gelieve in te schrijven tegen uiterlijk woensdag 7 februari (w6d3).

Meer info over Mon Ventoux 2018: http://www.monventoux.be/

Voor additionele informatie kan je terecht bij Guy Wulgaert, tel. 2998.

Word jij één van onze loop- of fietsambassadeurs in 2018?

Bouw aan een gezonde toekomst: word ambassadeur!

Ook in 2018 willen we de medewerkers van Volvo Car Gent aanmoedigen om gezonder en sportiever door het leven te gaan. In het kader van energy@volvo krijgen ook volgend jaar 20 niet-geoefende medewerkers de kans om zich persoonlijk te laten begeleiden met als ultieme doelstelling:

  • Voor de 10 loopambassadeurs: de halve marathon lopen in Göteborg op 19 mei 2018
  • Voor de 10 fietsambassadeurs: de Mont Ventoux oprijden op 23 juni 2018

Twee prestaties van formaat dus, waarvoor je je NU kan aanmelden als kandidaat. Als ambassadeur hoef je nu nog niet klaar te zijn voor de uitdaging. Integendeel! We zoeken medewerkers, zowel arbeiders als bedienden, die om één of andere reden tot nu toe dachten dat bewegen niets voor hen is, en die geen of heel weinig ervaring hebben met fietsen of lopen. Je zult samen met de andere ambassadeurs intensief getraind worden om de uitdaging aan te gaan.

De fietsambassadeurs zullen deelnemen aan het Sporta-evenement ‘Mon Ventoux’. In de editie 2018 zal Sporta de dames speciaal in de watten leggen. Aan de medewerksters van Volvo Car Gent: grijp deze kans!

Lijkt dit iets voor jou? Durf jij de uitdaging aan te gaan? Stel je tegen uiterlijk zondag 15 oktober kandidaat. Dit kan door een e-mail te sturen naar energy@volvocars.com. Vermeld daarin zeker volgende gegevens: volledige naam, pers.nr., afdeling, ploeg, telefoonnummer, en motiveer ook waarom jij graag ambassadeur wil worden.

Meer informatie vind je in de vacatures van loopambassadeur en fietsambassadeur – klik op de link aub.

Nog vragen?
Voor fietsambassadeurs: contacteer Guy Wulgaert, guy.wulgaert@volvocars.com, tel.: 2998.
Voor loopambassadeurs: contacteer Frederick Marchant aub, frederick.marchant@volvocars.com, tel. 7703.

Stuur voor 15 oktober 2017 je kandidatuur met motivatie naar energy@volvocars.com.

AmbassadeurMonVentoux_2018

AmbassadeurGoteborgsVarvet_2018

BEDANKINGEN & BEDENKINGEN

 

BEDANKINGEN

Wacht eens eventjes…

Laat me de film van de laatste 6 maanden terugspoelen.

Bij dit snel terugspoelen, valt mij vooral de “ engelen” op.

Diegene die op kop gingen rijden om de zwaksten uit de wind te rijden.

In het bijzonder was dit “vadertje ambassadeur” Peter, onze schaapsherder.

 

Een voorbeeld  ex-ambassadeur! Hij reed zelfs terug om achtergeblevenen op

te vissen en terug te brengen. Bedankt Peter.

Verder denk ik aan Pieterjan en Werner, voor mij “ de schoolmeester”,

de coach op de weg. Hij was in feite een beetje te streng voor mij.

Ik mocht nooit babbelen, vooral niet als er vrouwen bij waren.

Dat vreet aan m’n energie wist hij te zeggen.

“je kan dan gemakkelijk een paar kilometers rapper rijden “ zei hij dan.

Hij had eerlijk gezegd, wel een beetje gelijk.

En dan denk ik aan de andere voorbeeld ex-ambassadrices;

Kathleen, Fabienne en Hilde, die niet alleen de engelen rol op zich namen,

maar ook diegene die bij ritten de gelederen sloten van de groep,

en zodoende de zwaksten opvingen.

Hilde speelde die rol op een zodanige manier,

in de laatste trainingsrit in  Houffalize,

dat onze trainingscoach Jeroen de gelegenheid kreeg,

om iedereen persoonlijk aan te moedigen en nog een laatste hint of tip mee te geven.

Wat anders niet evident zou zijn geweest.

Heel hartelijk bedankt allemaal. Jullie zijn toffe mensen, merci!

Ik denk ook aan de Chevaliers Guy, Werner en Rik voor de goede begeleiding.

Verder bedankt ik ook al diegene die mij hebben vergezeld,

gesteund en meegereden tijdens al die ritten. Denk maar aan;

Steven, Andy, Timmy onze seingever, Charlotte,

Elien ’onze Miss Flandrienne’, Mohammed, Yousef, Guy W. ex-ambassadeur, Rik, Patrick, Willy, Joris, Lieven,

Jan, Sven, ex-ambassadeur Luc en Luc, Guy, Eddy, Sven, Dirk, Tom

en m’n overbuur Jean-Yves.

Ik bedank ook Charlotte en John die me veilig aan de start brachten voor

de ritten aan de Mont Ventoux. En Mohamed en Yousef, die m’n ros ter plaatse brachten.

Bedankt ook in het bijzonder Guy, Pieterjan en Elien voor de leuke en

gezellige bevoorradingen, die de ritten een extra kleur gaven.

Verdorie, ik hoop dat ik niemand vergeten ben. Sorry!

Kristel ?

Neen, ik ben Kristel niet vergeten, ze komt nu aan de beurt.

Ze wordt in het bijzonder in de bloemetjes gezet!

Ziehier m’n verhaal…

In den beginne was Kristel iets zwakker dan ik.

Ik kreeg op die manier de kans, de gelegenheid om ook eens

op te treden als een engel. Ik bleef bij haar en probeerde haar

uit de wind te rijden. Ze werd zodanig sterker, dat ze gerust

van mij kon weg rijden op de klim van de Mont Ventoux.

Maar neen, ze bleef bij mij. De rollen waren nu omgekeerd.

Is dit niet mooi ! En gelukkig, want ik had haar echt nodig.

Zij gaf me moed en steun.

Hartelijk dank Kristel, je bent meer dan een ambassadrice waardig!

M’n fietske mag ik ook niet vergeten.

Deze heeft me nooit in de steek gelaten. Of ja, één keer,

Maar dat kwam uit liefdes verdriet door die lelijke plant ( zie één van de vorige verhalen)

Nee, zulle, ik ben nog niet rond.

Ik bedank Jeroen, onze trainingscoach, voor de uitmuntende

Professionele begeleiding. Hij was er altijd wanneer we hem nodig hadden.

Zonder hem was deze uitdaging niet mogelijk geweest.

Ook nog dank aan de Volvo-organisatie, die ons de kans gegeven heeft,

om deze bijzondere uitdaging te mogen aangaan.

Tot slot wil ik zeggen, dat ik heel wat toffe mensen heb leren kennen,

nieuwe vrienden. Ik ben ervan overtuigd, dat m’n fietsgroepje,

zal groeien na deze bijzondere belevenissen.

Pas op! Iedereen is altijd welkom!

Ik kijk uit naar de volgende ritten en uitdagingen.

 

Ps. Er was er ondertussen al eentje, zalig!

 

 

BEDENKINGEN

 

Dit wordt het moeilijkste…

Het is niet gemakkelijk om dit neer te schrijven.

Ik wil hiermee niemand kwetsen,

 Maar wil toch langs deze weg, mijn mening over sommige dingen kwijt.

 

Met een terug blik over de voorbije maanden,

kwam ik tot een aantal vaststellingen, opmerkingen en conclusies.

 

Bekijken we nu even het einde van de film eens.

Is het jullie niet opgevallen, dat er bij de aankomst, boven op de top,

behalve de fotograaf Eric en Frederik onze cameraman, niemand meer

was om ons toe te juichen?

Een terugblik naar de vorige edities, leert ons, dat dit inderdaad,

 heel anders was.

Dit had voor ons ( Kristel,Charlotte,Ben,Tom, Christophe en ik) nog een

grotere kick gegeven, alhoewel op het moment zelf,

dat helemaal niet in m’n gedachte was opgekomen.

We zijn blijkbaar ook de enige, die aan de top zijn gefotografeerd

( althans volgens de fotoreeks van Eric)

Hoe komt dit allemaal denk je?

Ik denk dat de oorzaak te vinden is aan de grote verscheidenheid van de groep.

Er waren te grote verschillen in kunnen.

De éne kon met moeite fietsen, de andere was een expert.

En dit is, omdat sommige niet voldeden aan de criteria om ambassadeur te worden.

O.a. weinig of geen beweging hebben, niet eerder gesport hebben of er geruime tijd mee gestopt zijn.

Er is daar bij de selectie van afgeweken, met goede bedoeling uiteraard,

maar misschien omdat er te weinig kandidaten waren?

De gevolgen waren, dat er in de groep enorme tijdsverschillen ontstaan waren,

tussen de eerste en de laatste op de top.

 

En dan betreft de groep… de groep ambassadeurs…

Sorry, maar er was geen groepsverband, geen groepssfeer.

En dit hadden we nochtans volledig in eigen handen!

Er werd in feite van ons méér verwacht, dan alleen maar die uitdaging aan

te gaan door de Mont Ventoux te beklimmen.

Elkaar helpen, andere motiveren, heb ik bij sommige gemist.

Er zijn ambassadeurs die ik nooit of zo goed als nooit gezien heb.

We hebben nooit allemaal samen gereden.

Er is naar mijn weten geen enkele foto waarop we allemaal staan.

We hadden zelf op’ dé dag’ niet allemaal onze tenue aan.

We hadden hier beter moeten weten.

En er was niemand, behalve ik, die z’n ervaring gedeeld heeft

 in de blog van ambassadeurs.

Dit vind ik allemaal jammer. Zeker een gemis!

 

Maar, één ding weet ik zeker.

Ik heb me rot geamuseerd het laatste half jaar!

Ik vond het een bijzondere periode, samen met de vrienden

die ik heb mogen leren kennen.

Ik verlang naar nog en meer!

En… ik zal iedereen meetrekken in die gezondere levensstijl!

 

 

Thierry

ACHTER DE SCHERMEN

 

Hadden jullie in den beginne ook niet gedacht;

Cockske zal dat nooit kunnen!

Awel, ik eerlijk gezegd, ik dacht dat ook.

Ik, die vroeger, kost wat kost, elke helling vermeed,

wordt er nu door aangetrokken.

Ik slaag er zelfs in elke helling tot boven te beklimmen,

en bovendien nog voldoende energie over te hebben,

om te genieten van de prachtige omgeving en uitzichten,

die ons Vlaanderen, de Ardennen en uiteraard andere streken

ons te bieden heeft.

Ik hoor het m’n schoonvader jaren geleden nog zeggen;

“ Ik was al lang boven op de Molenberg. Jij kwam uiteindelijk te voet boven,

 hing dan diep hijgend over uw stuur. Ik dacht dat je ging sterven!”

Er was dus geen sprake van genieten!

Nu heb ik een conditie gekregen, waarvan ik vroeger nooit had durven dromen.

Nu kan ik volop genieten van een fiets-rit, waar dan ook.

 

En nu komt de ultieme vraag.

 Heb je hiervoor je Bourgondisch leven moeten laten vallen?

Hoe ben je daarin geslaagd?

Ik heb die vraag onlangs aan m’n vrouw gesteld.

Het antwoord, was er snel.

“ ‘k heb daar helemaal niets van gemerkt!”

De realiteit is, dat ik nog alcohol dronk maar in mindere mate.

Ik ging dus zelden meer dan twee biertjes drinken,

waar ik vroeger daar snel overging. Ook m’n eten heb ik beperkt.

Het kwam erop neer dat ik steeds, bewust at. Niet te veel,

alles met mate. Ik at wel nog bijna alles.

 “Je eten zou je laten, maar het drinken niet” zei m’n vrouw dikwijls.

Ik ging er soms van uit, door een paar calorieën minder te eten,

een extra pintje mogelijk werd, niet ?

M’n vrouw was daarin keihard;

“Als je wil vermageren, laat dan maar meteen al uw bier”.

Veel te drastisch, alles met mate zei ik altijd en met maten!

Zo zie je maar, het Bourgondische, ging niet zomaar verloren.

Ik probeerde toch in de week van de alcohol af te blijven,

maar als ik bezoek kreeg, maakte ik daar dan wel een uitzondering in.

Het probleem was, dat ik soms veel bezoek kreeg.

Een ding is een feit. Drink zeker de dag voor uw rit of training niet,

want dat, moet je bekopen. Ik heb het aan de lijve ondervonden.

Ik heb dit dus tijdens m’n training maar één keer gedaan.

Ik had voor de trainingsperiode de gewoonte wekelijks naar m’n ouders te fietsen.

Maar dit was telkens een Bourgondisch rit.

30 km heen, een 2tal Karmeliet’s binnen, een babbel en terug.

Ik heb dit tijdens m’n training ook eens geprobeerd.

Maar daar ben ik dan toch van terug gekomen.

Het gaan, was uiteraard een goede training.

Maar in het weer keren, kreeg ik m’n hartslag niet meer naar beneden.

Ik moest zodanig traag gaan rijden, dat ik evengoed te voet kon gaan.

En dan nog, was m’n hartslag te hoog.

 

Dan nog iets betreffende  het vermageren.

Zoals ik hierboven reeds heb vermeld, lette ik wel op m’n voeding.

Maar ik ging, nu ook weer niet alles laten.

Een paar jaar terug, woog ik op een gegeven moment 88 Kg.

Er waren al mensen in m’n omgeving die me zeiden:

“ stop maar met vermageren, want je begint er een oude lelijke vent uit te zien.

’t Ja , je vermagert jammer genoeg eerst, op plekken waar het niet direct nodig is.

M’n principe hierin is de volgende. Ik wil er nog altijd dezelfde uitzien.

Ik wil dat de mensen me herkennen als;

“ Ha, Thierry, maar wat ziet jij er goed uit”

dan “ Is dat Thierry, man, man, man, wat is die vermagerd,

je herkent hem bijna niet”. Begrijp je wat ik bedoel.

Ik heb dit dus bewust afgeremd.

En !  Ik ben toch boven geraakt !

 

Maar… één belangrijk ding !

IK heb me gehouden aan de training!

Die heb ik perfect gevolgd. En het was niet altijd gemakkelijk.

En ik werd die week-training op het einde beu.

Vooral al, door dat ik het alleen moest doen.

 Het was een persoonlijke begeleiding. Bij iedereen is die dus verschillend.

In het weekend met vrienden en collega’s fietsen, was de max,

 en telkens een test, van de vorderingen die je tijdens je training

 in de week maakte.

Je houdt het niet voor mogelijk, hoe de conditie verbeterde naar mate

je vorderde in die training.

Die training is essentieel!

 

 

Tips voor een Bourgondisch type zoals ik

Wat hebben we nu geleerd :

Laat een fietstest uitvoeren, zodat je uw hartzones kent.

Volgt een trainingsplan, liefst onder professionele begeleiding.

Volgt die strikt volgens planning

Drinken mag, maar met mate.

Drink nooit de dag voor training of ritten!

Let op uw eet gewoontes, zodat u wat afvalt.

Vermageren is dus noodzakelijk.

Maar u hoeft daar echt niet in te overdrijven.

Er volgt nog een leven nadien!

Thierry

MONT VENTOUX THRILLER (2)

 

9H02

Het startschot, wordt gegeven door Eddy Merckx

We worden bevrijd uit ons onderbewust zijn.

Oeshe, het is zover!

Onze wielen komen traag in beweging, we zijn vertrokken,

oprukken, de reus gaan verslaan.

Dit durfde ik niet luid te zeggen of maar aan te denken.

Ik was bang. Maar de zenuwen trokken wel weg.

Geleidelijk begon de klim zwaarder en zwaarder te worden.

We werden opgeslorpt door een bos.

Pas daar begon het klimmen menens te worden.

Hellingspercentages van 8 tot 9 naar 10%.

Het probleem was, dat het niet ophield.

Lage rechte banen en achter elke bocht, geen recuperatie

mogelijk, weer zo steil klimmen. Het was 28°C.

Het zweet stroomt me af.

Eventjes stoppen met trappen was uit den boze, zelf geen seconde,

want dan viel je stil, bijna achteruit, kans op vallen.

Charlotte, Kristel, Tom en Christophe waren in m’n buurt,

Ondersteund door Jeroen, onze trainingscoach.

Uiteindelijk kwamen we aan de bevoorrading, halfweg.

Yes! Dit gaf toch een beetje moed. Een zwaar stuk, was toch al

achter de rug. Tijd voor een pauze en een foto.

We laden onze batterijen op door ons te vullen met koolhydraten en

het vullen van onze bidons.

Nu is het tweede gedeelte aan de beurt.

We zijn de reus aan het bestrijden, hij moet achteruit.

Het is verschrikkelijk lastig, maar langs de andere kant zalig,

want we winnen terrein.

Toen, kreeg ik een probleem, de reus slaat terug…,

die me bijna de moed deed verliezen.

Door die bijzonder steile hellingen begon m’n hart te hoog te slaan.

Hoger dan het overslagpunt. Te lang daar boven blijven, betekent verzuring

van de spieren en dan is het afgelopen met fietsen.

Dus was stoppen, de enige oplossing om m’n hartslag te doen dalen.

Maar bij het terug aanzetten-weet dat dit gebeurde op de steilste hellingen-

geraakte ik moeilijk in beweging en niet ingeklikt in de pedalen.

Door de paniek reactie en door me te ergeren, steeg m’n hartslag weer

Onmiddellijk, stoppen en herbeginnen, een sneeuwbal effect.

Je moet dit alles in één beweging kunnen doen, of je mag het vergeten.

De moed zakte in m’n schoenen, ik dacht aan opgeven…

Maar Kristel was in de buurt en wist me te kalmeren en te helpen.

Met een paar truckjes die ze me leerde, lukte het uiteindelijk wel.

Enorm bedankt Kristel, jij bent voor mij dé ‘ Engel ‘, de reddende engel.

Ik kreeg de techniek onder de knie en we konden geleidelijk verder oprukken.

Eens uit het bos gekomen, zag ik die reus weer dreigend naar me kijken.

We kwamen aan Chalet Reynard, een skistation. Nog 6km te gaan.

De reus was dus een groot stuk terug gedreven, maar gaf zich

niet gewonnen. Ik kreeg namelijk in die laatste kilometer kramp

in m’n rechter been, van kuit tot in m’n heup.

Door m’n benen wat los te schudden, ging de pijn weg, gelukkig maar.

De reus moest plooien.

Nog een paar keer voelde ik die krampen, maar uiteindelijk ging het weg.

Nu nog een laatste steile helling, die zag er bijzonder zwaar uit,

Onmogelijk te overbruggen leek het. 9,9%.

 

Alé Cockske, nu toch niet opgeven zeker!

Gesteund door Kristel, zijn we op karakter naar boven geklommen.

En yes, het lukte, zelfs met een lagere hartslag!

Nu nog voorbij een bocht…

Wat heb je hier een prachtig uitzicht, het is net of je boven komt

op een tropisch strand.

Nog een honderd meter, dit leek van zelf te gaan,

Je hebt plots enorm veel energie, het euforisch gevoel!

De reus is verslagen! Yes!

Wat was dit een zalig gevoel, na 6 maanden training eindelijk

ons doel bereikt! Hoera, I did it! We did it!

Nu nog pronken op de foto met de fiets in de lucht.

Dit ging gepaard met een enorme oerkreet van geluk!

Wat was dit genieten.

 

Nu rest nog de afdaling, de triomftocht.

Dit gaf een kick, slingerend naar beneden.

 

Het is voorbij, het doel is bereikt.

Ik ben erg trots op mezelf.

Ik ben Kristel heel erg dankbaar. Ze was m’n ‘mental Coach’ onderweg.

Zonder haar had ik misschien opgegeven.

Ik bedank langs deze weg nog eens de volvo organisatie,

dat ik deze bijzondere uitdaging heb kunnen aangaan.

Merci!

Op naar de volgende rit en de volgende uitdagingen.

 

Thierry

 

Ps: Beste trouwe lezers, er volgen binnenkort nog 2 verhalen, nl;

            “Achter de schermen” en “ Bedankingen en bedenkingen”

MONT VENTOUX THRILLER (1)

 

Zaterdag 17 juni,

D-day…

2H30

Ik word plots wakker.

Mijn brein begint te werken.

Mijn hartslag gaat de hoogte in.

Ik ben al weer bezig, met wat komen zal.

De zenuwen komen op, niet te doen.

Man, man, man, het is bijna zo ver.

Ik word bang, denk aan alle slechtste scenario’s;

opgeven, hartstilstand, schrik bij afdalen,

begeven van de remmen, uit de bocht vliegen.

Dit kom allemaal op, speelt in m’n hoofd.

Verdoeme Cockske toch, bedwing u, kalmeer toch eens!

De zenuwen verminderen.

Waar ben ik toch aan begonnen, is er geen weg terug?

Ik probeer de slaap op nieuw te vatten… het lukt niet.

En zo ging dit door tot de ochtend.

De eerste vereiste om goed aan de start te komen,

is een goede nacht rust. Deze is dus al verloren, dood moe.

6H00

Opstaan.

De zenuwen zijn nu toch wat minder.

Een ½ liter koelhydraten drankje binnen en me vlug wassen.

Fiets uitrusting verzamelen.

6H30

Ontbijt

Ik voel me, alsof ik voor een zwaar mondeling examen sta.

En nu, eten, eten en eten. Frans brood, met veel honig en confituur.

Een koolhydraten rijk ontbijt dus.

Het gaat zo moeilijk binnen met al die stress, maar het moet!

 

7H30

Op weg naar de startplaats.

 Er wordt heel weinig gezegd onderweg.

We zijn ons mentaal aan het voorbereiden.

Man, man, man, ik zie die dreigende reus door het autoraam.

M’n hart slaat weer over.

 

8H00

Klaar maken aan de parking, fietsen uit of van de auto.

Onze uitrusting aan; schoenen, helmen, gellekes en repen,

onze bidons, laatste fiets check.

Het lijk wel alsof we een gevechtsuitrusting aan het aandoen zijn.

En onze fiets is onze ros. Echt waar, zo voelde ik het aan.

Erg hé!

We vertrekken naar de startplaats.

IK voelde me alsof we een strijd moeten aangaan

op weg naar het slagveld, op weg naar de reus.

Wat heb ik een slecht voorgevoel.

 

Aan de startplaats,

We krijgen een rode anjer, welke we mogen meenemen

naar boven, en die we zullen afgeven aan het monument

van Tom Simpson, bijna aan de top.

Waar moet ik dat nu steken? achter m’n oor of in m’n drink-pul ?

Aan m’n stuur was de beste oplossing.

Nog rap een 5tal bekertjes energie drank binnen spelen,

En nu wachten, wachten voor het startschot.

Bezinnen, mentaal voorbereiden, hangend over het stuur,

of vooruit starend in het oneindige…

 

En dan is het zover.